ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΕΛΙΑΝΟΥ

    ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ:

Άνθρωπος που του αρέσουν τα χρώματα, τα παραμύθια και τα ποιήματα, σίγουρα είναι ένα υπερβατικό όν που καλλιτεχνεί με τη νόηση και τη φαντασία για να αντέξει το άσχημο, το ανιαρό, το ανούσιο και το τεχνητό. Έτσι και η Δέσποινα Μελιανού, η «κυρία μπλα μπλα» όπως τη λένε οι τέσσερις κόρες της, έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον λόγο, τους στίχους, τη φύση και τον ήλιο, ειδικά της Πάτμου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΕΛΙΑΝΟΥ

ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΜΕΛΙΑΝΟΣ

    ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ:

Το πλατύ χαμόγελο του Ματθαίου Μελιανού παραπέμπει στην αθωότητα μα και στην παιδική επινοητικότητα που θρέφει σκανδαλιές. Αυτός, που έμελλε να γίνει δήμαρχος της Πάτμου την τετραετία 1999-2002, όταν ήταν μικρός μετά το σχολείο βοσκούσε και άρμεγε κατσικούλες μαζί με την αδελφούλα του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΜΑΤΘΑΙΟΣ ΜΕΛΙΑΝΟΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΟΚΚΩΝΗΣ

Σε πιάνει δέος κοιτάζοντας τον Μανώλη Κοκκώνη. Νομίζεις πως το τρίγωνο που δημιουργεί η γενειάδα του στο στήθος του θα κεντήσει την επιθυμία σου να τον γνωρίσεις και να μάθεις για εκείνον. Οι γραμμές του μετώπου του μια κυματώδης θάλασσα, μια ζωντανή απεικόνιση ολόκληρης της ζωής του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΜΑΝΩΛΗΣ ΚΟΚΚΩΝΗΣ

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΓΡΥΛΛΗ

    ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ:

Ρυτίδες σοφίας ομορφαίνουν τα κάτασπρα μαλλιά της εβδομηνταεπτάχρονης σήμερα Αγγελικής Γρύλλη που μεγάλωσε και πήγε σχολείο στην Πάτμο, αλλά επισκεπτόταν τους Αρκιούς από 3-4 ετών για να βοηθάει τη γιαγιά της. Κι ενώ έμεινε στην Πάτμο ως τα 12-13 της χρόνια, μέχρι τα 15 της βοηθούσε τον πατέρα της στο πλωτό του οπωροπωλείο, αφού μετέφερε μέσα σε καΐκι φρούτα και λαχανικά στα άλλα νησιά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΑΓΓΕΛΙΚΗ ΓΡΥΛΛΗ

ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΠΑΝΤΕΛΟΣ

Ήταν Αύγουστος του 1982 όταν η δημοφιλέστερη σήμερα παραλία του νησιού φιλοξένησε την πρώτη στην ιστορία αυτοσχέδια καντίνα. Ο Θεολόγος Παντέλος (Λόλος) μαζί με τη ζεστή του θράκα και τα σουβλάκια του, αξιοποίησε παρατημένα σχολικά θρανία κάνοντάς τα τραπέζια, δημιούργησε ευφάνταστες σκιές και μετέτρεψε σε καθίσματα κορμούς δέντρων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΘΕΟΛΟΓΟΣ ΠΑΝΤΕΛΟΣ

ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΗΣ

Τον Βενέδικτο Παραδείση, το ένα από τα δεκατέσσερα παιδιά και το μόνο που δεν μετανάστευσε σε Τανζανία, Αυστραλία και Αμερική, τον βρίσκει η ιστορία της ζωής του να «διορθώνει» το 1949, ήδη στα δώδεκά του, τους μάστορες που έφτιαχναν τις αυλές των σπιτιών, ενώ μετέπειτα έμαθε να χτίζει ξερολιθιές με πέτρες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΗΣ

ΝΙΚΗΤΑΣ ΓΡΥΛΛΗΣ

Ο Ευάγγελος Καΐρης γεννήθηκε το 1941, στο ξέσπασμα του β’ παγκοσμίου πολέμου, και υπήρξε ο μόνος από τα τρία του αδέλφια που έμεινε στον τόπο του, τη στιγμή που εκείνα μετανάστευσαν σε Αυστραλία και Βέλγιο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΝΙΚΗΤΑΣ ΓΡΥΛΛΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΗΣ

    ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ:

Η ποικιλία των γραμμών και των χρωμάτων του ουρανού όπως και το χαρούμενο πρόσωπο του κ. Παναγιώτη Παραδείση από τους Λειψούς προσημαίνουν πριν από κάθε ανάγνωση το πολυδιάστατο, το μαχητικό και το προσαρμοστικό του πνεύμα. Λατρεύει το νησί του κι έχει τόσο πολύ χαράξει στη μνήμη του το μπλε του Αιγαίου, που αναγνωρίζει κάθε του βραχονησίδα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΗΣ

ΠΑΠΑ ΓΙΑΝΝΗΣ

Όλη η ζωή του Παππαγιάννη είναι «χτισμένη» στον τόπο όπου βρήκαν διαφυγή από τους Σαρακηνούς τον 7ο αιώνα μ.Χ. οι κάτοικοι της αρχαίας Βρουκούντας. Εκείνων τα χέρια έχτισαν τον περίτεχνο ναό που μέχρι και σήμερα ο ίδιος λειτουργεί τους ελάχιστους κατοίκους της Ολύμπου. «Στην Όλυμπο γεννήθηκα και από εδώ θα αποδημήσω». Όταν στα 52 του χειροτονήθηκε, δέθηκε σώμα και πνεύμα με την ιδιαίτερη πατρίδα του για δεύτερη φορά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΠΑΠΑ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΑΜΠΟΥΝΙΕΡΗΣ

Θυμάται στα έξι του χρόνια, με τη λύρα στα χέρια, να τον ανεβάζει ο πατέρας του ξυπόλητο παιδάκι επάνω σε ένα τραπέζι, καταμεσής του πανηγυριού. Ήθελε να δει εάν ο γιος του διέθετε από το χάρισμά του, και θα τα κατάφερνε να κάνει τον κόσμο να χορέψει. Και ο κόσμος χόρεψε, και ο Μιχάλης Τσαμπουνιέρης βαπτίστηκε λυράρης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΑΜΠΟΥΝΙΕΡΗΣ

ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ

Μέσα στο καφενείο η «Κρήτη» έχει περάσει μια ζωή. Ήρθε στην Όλυμπο νύφη το ΄70, από το Διαφάνι, και έμελλε η ιστορία του καφενείου, που ξεκίνησε η οικογένεια του συζύγου της, να γίνει και δική της. Τότε ακόμη που ο ηλεκτρισμός δεν είχε φτάσει σε αυτή την άκρη του νησιού, οι θαμώνες έτρωγαν κάτω από το φως της γκαζόλαμπας, που ως και σήμερα είναι εκεί, να ανάβει άμα το ρεύμα πέφτει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ

ΕΛΕΝΗ ΜΕΤΑΞΩΤΟΥ

Η κυρά Ελένη, η κυρά της Σύρνας, μαζί με τον πατέρα της, τον Σαμψάκο, επέλεξαν το 1947 που οι καρδιές μαυρίζαν από το δηλητήριο του ρατσισμού, να απαντήσουν με ό,τι γνώριζαν καλύτερα: με φως. Και έτσι μαζέψανε από τη θάλασσα 785 Εβραίους, θύματα που επέζησαν από τη φρίκη των ναζί, που προς την πορεία τους προς Παλαιστίνη, το αδέξιο ατμοκίνητο «Αθηνά» τους βύθισε στο ραξοβόλι της Σύρνας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΕΛΕΝΗ ΜΕΤΑΞΩΤΟΥ