«Εγώ είμαι ιθαγενής. Γεννήθηκα εδώ, μεγάλωσα μέσα στο καζίνο. Εδώ ήταν η προίκα μου, η ευχή της μάνας μου.» Αγόρασε το λεγόμενο καζίνο το 2006, εγκαταλελειμμένο, σε ένα χωριό έρημο. Επένδυσε τέσσερα χρόνια για να το ανακατασκευάσει, γιατί το αισθάνθηκε ως χρέος του να το αναλάβει. Ο Δημήτρης Αυγουλής σπούδασε εφαρμοσμένα ηλεκτρονικά συστήματα στην Κρήτη και για χρόνια έμεινε μακριά από τις ρίζες του. Ασχολήθηκε με διάφορους επαγγελματικούς κλάδους και όταν ξεκίνησε η ελεύθερη ραδιοφωνία, δημιούργησε τον δημοτικό σταθμό της Κω και στην συνέχεια τον δικό του. Έπειτα από δεκαπέντε χρόνια λειτουργίας, ο σταθμός είχε την τύχη που είχαν οι περισσότεροι ιδιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί όπως λέει, αποτυχία, «Ναυάγιο!». Αφού έκανε στη ζωή του έναν κύκλο, αποφάσισε να επιστρέψει στο νησί με μία προσθήκη στο προικιό του 26.000 βινυλίων. Στο πλάνο του συμπεριλαμβάνονταν και το να μετατρέψει το «καζίνο» σε μουσείο.
Στην διάρκεια της ανακατασκευής του ανακάλυψε διάφορους θησαυρούς από την μακραίωνη ιστορία του κτιρίου, το οποίο ανήκε στην εκκλησία, χτίστηκε το 1906 και επιβίωσε από δύο πολέμους και την πλήρη εγκατάλειψη.
Πιάνει απ’ την συλλογή του και ανοίγει ένα Ιταλικό- ελληνικό λεξικό του 1909 και αναζητά την λέξη «καζίνο». Το λήμμα αναφέρεται σε ένα σπίτι που μπορεί να φιλοξενούσε βραδιές για χορούς και διασκέδαση, για ανταλλαγή ιδεών και απόψεων ή ακόμη και για αγοραίο έρωτα. Τα καζίνο ήταν σημεία συνάντησης, που εκτός από την Ιταλία, λειτούργησαν και στις περιοχές της ιταλοκρατούμενης Ελλάδας μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα.
Μέσα σε αυτό το μέρος έχουν γίνει τόσοι χοροί, που το βοτσαλωτό στο κέντρο έχει υποχωρήσει. Στην γωνιά υπάρχει ακόμη το τζάκι, στην φωτιά του οποίου φτιάχνονταν δύο τρεις μεζέδες, το τσάι και ο καφές που πρόσφερε το μαγαζί. Το ‘50 το καζίνο παραχωρήθηκε από την εκκλησία σε έναν πρώην βουτηχτή, που είχε χτυπηθεί από την νόσο των δυτών. Εκείνος, ανήμπορος πλέον να ασκήσει το επάγγελμά του, αναλαμβάνει το μαγαζί, μαθαίνει να παίζει το λαούτο και αρχίζει να ζωγραφίζει τις προσωπογραφίες που κοσμούν το σημερινό μουσείο.
Ο Δημήτρης Αυγουλής έσωσε ένα κομμάτι μνήμης σαν δώρο στην ψυχή του και στην ιστορία του τόπου του, με μόνο σκοπό να μην το αφήσει να χαθεί. «Το μουσείο λειτουργεί χάρη στη δική του ενέργεια και το δικό του φως. Είναι αυτόφωτος ο χώρος τούτος, καλεί μόνος του τους επισκέπτες και εκείνο τους φανερώνει την μοναδική ιστορία του.».
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά
