Ο Έπιμαρχος Κωνσταντίνιδης είναι ενενήντα τριών ετών και μέσα του καίει ακόμη η ζωή ζωηρή. Η φωνή του είναι σταθερή και σε όσα λέει το συναίσθημα θεριεύει. Θυμώνει σαν θυμάται την αδικία που αισθάνθηκε παιδί, όταν ο πατέρας του τον σταμάτησε εννιά χρονών απ’ το σχολείο, για να τον βάζει να τραβάει κουπί, ώστε να μπορεί εκείνος να ψαρεύει.
Όταν στα δεκαέξι του αποφάσισε να πάψει να τραβά κουπί για εκείνον, έφυγε από το σπίτι και χωρίς ούτε ένα ζευγάρι παπούτσια στα πόδια του, αποφάσισε να μάθει την τέχνη του τσαγκάρη. Στο πρόσωπο του δασκάλου του βρήκε κάτι παραπάνω από έναν πατέρα. Αφού εδούλεψε αρκετά και έμαθε την μαστοριά σωστά, θέλησε να ανοίξει το δικό του μαγαζί στους Πάλους.
Η ζωή του έπαιζε συχνά τα παιχνίδια της και σαν έφυγε στρατιώτης, πιάνει ο αδερφός του και πουλάει όλα του τα εργαλεία στους τσιγγάνους. Δίχως πλέον τη δυνατότητα να τα ξαναφτιάξει, αποφασίζει να βγάλει φυλλάδιο ναυτικό για να μπορέσει να μπαρκάρει. Έλα όμως πως χωρίς απολυτήριο Δημοτικού ούτε φυλλάδιο μπορούσε να βγάλει, ούτε δίπλωμα για οδηγός που ήθελε. Την λύση του την έδωσε ο δάσκαλος που είχε προειδοποιήσει τον πατέρα του τότε που θέλησε να τον σταματήσει από το σχολείο πως θα ‘ταν μεγάλο λάθος κάτι τέτοιο. Με τη βοήθειά του, μπόρεσε να βγάλει άκρη και να μπαρκάρει όπως σχεδίαζε.
Τον πρώτο καιρό στο καράβι κάθε δραχμή που ξόδευε την μετρούσε αυστηρά. Είχε χρωστούμενες του πεθερού της αδερφής του 20 λίρες για την προίκα της. Τις είχε τάξει ο πατέρας τους χωρίς ποτέ να τις δώσει στον γάμο και έτσι εκείνος ξεπλήρωνε τα χρωστούμενα. Ο κύριος Έπιμαρχος αγαπούσε να μαθαίνει, να γνωρίζει όσα περισσότερα μπορούσε και αυτό γρήγορα του χάρισε τη θέση του λοστρόμου, κάνοντας το φυλλάδιό του περιζήτητο για όσο καιρό δούλεψε στη θάλασσα.
Την εποχή που έστειλε τον γιό του να σπουδάσει πλάι στον αδερφό του στην Νέα Υόρκη, δεν υπήρχαν ακόμη τηλέφωνα όπως λέει. Θέλοντας να κυνηγήσει ένα καλύτερο μέλλον, άφησε τη δουλειά με τις χωματουργικές εργασίες που είχε καλοστήσει, πήρε την γυναίκα του και τα παιδιά του και πέρασαν τον Ατλαντικό, αρπάζοντας την ευκαιρία της ζωής τους. Χωρίς να διστάσει έκανε διάφορες δουλειές, μέχρι που ανακατεύτηκε με την τέχνη της γούνας. Επιδίωξε να μάθει πώς φτιάχνονταν τα παλτό και πώς μεταχειρίζονταν τα δέρματα. Κατάφερε να αμοίβεται με δύο χιλιάδες δολάρια, χάρη στα χέρια του, που όσα χρόνια τραβούσαν κουπί, είχαν γίνει τόσο δυνατά, ώστε μπορούσε να τανά τα δέρματα πιο γρήγορα από κάθε άλλον σταματωτή.
Σαν του δόθηκε η ευκαιρία να αγοράσει ένα ωραίο σπίτι στην Αμερική και να μείνει πλάι στα παιδιά του, την άφησε να προσπεράσει. Ήξερε μέσα του πως αν γινόταν κάτι τέτοιο, δεν θα γυρνούσε ποτέ πίσω στο νησί του, και η επιθυμία του ήταν να επιστρέψει στην Νίσυρο. Γιατί ήθελε τους μόχθους μιας ζωής να τους απολαύσει στον τόπο του, με τον τρόπο που ποθούσε η ψυχή του.
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά
