Γεννήθηκε το 1924, τότε που ο χρόνος δεν μετρούσε σε έτη αλλά σε κακουχίες και αντοχές. Δώδεκα χρονών έχασε τον πατέρα — και πήρε στις πλάτες του χωράφια, ζώα και εννιά αδέρφια. Ήξερε από τότε ότι η ζωή δεν χαρίζεται· την καλλιεργείς.
Έγινε ναυτικός. Όχι για να δραπετεύσει — αλλά για να γνωρίσει τον κόσμο. Μπάρκαρε στα καράβια και έλειψε είκοσι χρόνια. Πέρασε τον Ατλαντικό, πάλεψε με κυκλώνες που βούλιαξαν τα αμπάρια και τους ήχους του φόβου. Σώθηκε από θαύμα, όπως λέει. Το βαπόρι έμοιαζε να ’χει χαθεί, μα δεν χάθηκε.
Στην Ολλανδία το ’47, στην Αμερική μετανάστης — μέχρι που τον κάλεσαν να πολεμήσει στο Βιετνάμ. Υπέγραψε να μη σκοτώσει και γύρισε στα χωράφια του, ήσυχα, όπως ήθελε. Τον έδιωξαν. Εκείνος δεν μετάνιωσε.Επέστρεψε στην Κάσο στα 65. Από τότε, με τη γη, με τα ζώα, με τα χέρια του. Έζησε τη χαρά των πανηγυριών και τον όλεθρο μιας φωτιάς που πήρε τις γυναίκες της οικογένειας. Δεν έκλαψε μπροστά μας· τις κουβαλάει μαζί του, ήσυχα, με εκείνο το βλέμμα που έχει δει θάλασσες και φωτιές.Σήμερα, στα 98, σηκώνεται μόνος, φτιάχνει καφέ, πηγαίνει στο καφενείο για τα χαρτιά και τη συντροφιά. Δεν νοσταλγεί, λέει. Δεν κοιτάει πίσω. Θέλει μόνο λίγο ακόμη.Τρία παιδιά, έξι εγγόνια, τέσσερα δισέγγονα. Ένας ολόκληρος κόσμος που γεννήθηκε από έναν άνθρωπο που δεν ήθελε τίποτα άλλο παρά να ζει. Να ζει τίμια, με φως. Ένας από τους τελευταίους της γενιάς που δεν γράφτηκαν σε βιβλία, αλλά που στάθηκαν όρθιοι — σαν πεύκα πάνω στον βράχο, μες στην καταιγίδα.
Κείμενο: Κωνσταντίνος Σοφικίτης
