Όταν το Καστελόριζο βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς τον Οκτώβριο του 1943, ο Μιχάλης Χατζηγιακουμής, μαζί με τους γονείς του, την γιαγιά του και τις δύο αδερφές του στάλθηκαν με την αρωγή των Άγγλων πρόσφυγες, πρώτα για έξι μήνες στην Κύπρο και έπειτα για δύο χρόνια στην Παλαιστίνη. Είχαν πάρει απόφαση πως εάν δεν έφευγαν, θα πέθαιναν, και έτσι η μόνη επιλογή τους ήταν η προσφυγιά. Μαζί τους δεν πήραν τίποτα, παρά μόνο τροφή για δύο ημέρες. Ήταν είκοσι ετών παλικάρι όταν γύρισαν στην πατρίδα τους, στο Καστελόριζο. Η γιαγιά του δεν επέστρεψε μαζί τους, απεβίωσε και ετάφη στην Παλαιστίνη.
Άρχισε να δουλεύει στο εμπόριο και αργότερα άνοιξε το δικό του περίπτερο, με άδεια να πουλάει τσιγάρα, το οποίο εξελίχθηκε με τα χρόνια σε μπακάλικο. Στα 34 του έχασε την όρασή του και σύντομα κλήθηκε ως εκπρόσωπος για το νησί του Καστελόριζου, να σπουδάσει, μεταξύ των πρώτων Ελλήνων, την γραφή Braille στην Αθήνα.
Ο πατέρας του ήταν καπετάνιος και είχε δύο ιστιοφόρα που ταξίδευαν από το Καστελόριζο έως την Αλεξάνδρεια, αλλά ο ίδιος δεν κατάφερε ποτέ να μπει μαζί του σε κάποιο ταξίδι. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Τα αδέρφια του σκορπίστηκαν σε όλες τις άκρες τις γης, Βόρεια Αμερική, Καλιφόρνια, Μπουένος Άιρες, Αυστραλία. Τελευταία φορά που κατάφεραν να τα συναντηθούν όλοι μαζί ήταν το 1970, όσο η μητέρα τους ήταν ακόμη εν ζωή. Ο ίδιος του σε αεροπλάνο μπήκε για πρώτη του φορά στα ενενήντα του χρόνια, και αυτό από ανάγκη υγείας, παρά από επιλογή, ώστε να πάει ως την Ρόδο για μία επέμβαση.
Παρότι δεν απέκτησε παιδιά εξ αίματος, έχει ανθρώπους γύρω του που τον αγαπούν και τον προσέχουν καλύτερα και από τον εαυτό τους, όπως λέει, που είναι η οικογένειά του.
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

