You are currently viewing ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΛΑΤΗΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΛΑΤΗΣ

    ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ:

Ο πρώτος δάσκαλος του Ιωάννη του Πλατή ήτανε λυράρης της σχολής που δεν μάθαινε με νότες. Έντεκα χρονών ήταν όταν πήγε για μάθημα πρώτη φορά και σαν τον έβαλε να παίξει, πριν καλά καλά του δείξει πώς, τον αποπήρε. Τα βρόντηξε και την παράτησε την λύρα, την αντιπάθησε. Έτσι έπιασε μια παλιά τσαμπούνα του πάππου του στα χέρια και άρχισε μονάχος του να την συμμαζεύει, προσθέτοντας τα μέλη της που είχαν χαλάσει και να φυσά ώσπου να βγάλει νότες δικές του. Ξυπνούσε και έπαιζε την τσαμπούνα. Ανέβαινε στα ζώα, πάλι με την τσαμπούνα καταγινόταν. Στα δεκαπέντε του έβγαλε ολόκληρο πανηγύρι. Οι μελωδίες του έρχονταν χωρίς μελέτη, ουρανοκατέβατες ή από μέσα του. Μέχρι και στο Ακροπόλ έφτασε να παίξει. Όχι για τα χρήματα, αυτά δεν τον αφορούσανε, ακόμη κι αν στην ζωή του δεν τα απέκτησε εύκολα ποτέ. Στα εννιά του πήγε παραγιός σε έναν ζωέμπορο για 300 δραχμές. Ακόμη βλέπει στον ύπνο του εφιάλτες από τότες. Στον πατέρα του δεν τόλμησε να το πει ποτέ πόσο σκληρές ήταν οι μέρες του, γιατί τα χρήματα του αυτά προσθέτανε στο βιός της οικογένειας και φοβότανε μη τον επιάσει τον ζωέμπορο στα χέρια του και τον ελιώσει.

Την τσαμπούνα την έμαθε γιατί το είχε αγάπη να παίζει μουσική. Μονάχα τώρα την έχει βάλει στην άκρη, παραμελώντας την, μιας και τα ζώα δεν έχουν πλέον κέρδος ούτε καν μηδενικό για να του αγοράσουν μια σπιθαμή από χρόνο να ξαποστάσει παίζοντας. Ο γιός του την κληρονόμησε την αγάπη του τούτη, αλλά για τα εγγόνια του ανησυχεί.

«Βλέπω τα νέα τα παιδιά, τα εγγόνια μου, δεν σηκώνουν πια το κεφάλι απ’ τα κινητά τους, δεν ακούνε γύρω τους. Και έτσι φεύγει η παράδοση. Γιατί αν δεν βρεθούνε νέα παιδιά να αγαπήσουνε την παραδοσιακή μας μουσική, δεν θα υπάρχουνε σε δέκα χρόνια γλέντια σαν τα παλιά μας στη Λέρο.»

Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά