Γεννήθηκε το 1934 και ήταν μόλις δέκα ετών όταν έβλεπε τους Γερμανούς να πνίγουν Ιταλούς και να τους θάβουνε στην παραλία. Όταν ο Κωνσταντίνος Βοναπάρτης παρουσιάστηκε νεοσύλλεκτος στην Κέρκυρα, ο στρατηγός διαβάζοντας το επίθετό του, θυμάται να τον ρωτάει «Α μπα, πού το βρήκες εσύ αυτό το όνομα;» και εκείνος αποκρίθηκε αυθόρμητα «Πού να το βρήκα, στον δρόμο; Το κληρονόμησα.», χωρίς να ξέρει όμως πώς ακριβώς κατέληξε η οικογένειά του με το όνομα τούτο.
Τέσσερα χρόνια έκανε ναυτικός. Πήγε στον Περσικό Κόλπο, στο Μπαχρέιν, στην Καλκούτα. Το ταξίδι όμως, έχει πάντα δυσκολίες όπως λέει, όσο καλά και αν είναι, πάντα θα είναι δύσκολα μέσα στη θάλασσα. Του έλειψε η στεριά, η Κάσος με τα βουνά της, που τα ‘χε γυρίσει όλα βόσκοντας τα ζώα από μικρό παιδί, καθώς ξεκίνησε να βοηθάει τον πατέρα του με τη δουλειά. Όταν ξεμπάρκαρε άρχισε να αναλαμβάνει εκείνος τα χωράφια και τα ζωντανά.
Το 2015, το γλαύκωμα και ένα ιατρικό λάθος του στέρησαν σχεδόν ολοκληρωτικά την όραση στα δυο του μάτια και από τότε δεν αισθάνεται πλέον ο ίδιος. Παρότι το σώμα του και η δύναμή του βαστάνε ακόμη, το μάτια του τον κρατάνε μακριά απ’ τις δουλειές του, τις ασχολίες του, από την γη και τα ζώα όπου αισθάνεται ο εαυτός του.
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά
