Η όψη του κυρίου Μηνά δεν μαρτυρά πως είναι γεννημένος το 1926. Εκείνος λέει πως είναι η ζωή στα βουνά που του χάρισε χρόνια. Η ενασχόληση με τη γη, με τα ζώα, τα μελίσσια και το ελαιοτριβείο του, που το κρατά εν λειτουργία εδώ και πενήντα χρόνια.
Θυμάται τις μέρες του πολέμου, όλο περιπέτειες και φτώχεια. Ήταν τυχεροί όμως λέει, γιατί είχανε τα κηπευτικά τους, τα σιτηρά και κρέας απ’ τα ζωντανά. Έτσι τα βγάζανε πέρα, και ας είχανε μονάχα ένα τρύπιο ζευγάρι παπούτσια και τα ρούχα τους ήταν γεμάτα με μπαλώματα απανωτά από την χρήση.
Η φτώχεια όμως, έμελλε να τον στείλει εν τέλει μακριά από το νησί και την οικογένειά του για σχεδόν δεκαπέντε χρόνια. Άλλοι από την Κάσο έφυγαν στην Αυστραλία και άλλοι μπάρκαραν, εκείνος πήγε στην Νέα Υόρκη για να δουλέψει. Πάντα όμως ήξερε πως θα έρθει η ώρα να επιστρέψει στην οικογένειά του, στο νησί. «Αλλιώς γιατί να γυρίσει κανείς από μια πλούσια χώρα, τότε, σαν την Αμερική;».
Με την γυναίκα του δεν είχανε έρωτα, ούτε καν ιδέα για παντρειά, όπως λέει. Όταν πήγε στην Αθήνα να βγάλει τη βίζα του για την Αμερική, παρότι δεν είχε ούτε δεκάρα τσακιστή, έγινε περιζήτητος γαμπρός και κανονίσανε οι γονείς τους το προξενιό εν μία νυκτί. Δώδεκα ημέρες παντρεμένοι ήταν όταν έφυγε, και έκαναν τέσσερα χρόνια για να ειδωθούν ξανά. Γνωρίζονταν από παιδιά, στην ίδια γειτονιά μεγάλωσαν και κατέληξαν να περάσουν μια ολόκληρη ζωή μαζί, 65 χρόνια. «Αιώνια! Είμαστε πια δεμένοι, με τα γηρατεία.».
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά
