Έπεσε σε σκοτάδια, έπεσε σε ποτάμια, πάλεψε μα στέκει, είναι εδώ. Τώρα αρχίζουν τα καλά λέει ο Στέλιος Κώστογλου, και είναι ήδη 85 ετών. Δρόμος κανονικός δεν οδηγεί στο σπίτι του. Μένει επάνω στο βουνό στο πατρικό που έχτισε ο πατέρας του το 1939. Δεν έχει ρεύμα, αλλά δεν το χρειάζεται κιόλας. Ξυπνάει με το φως, ξαπλώνει με το σκοτάδι, όπως έμαθε από παιδί. «Σαν θα νύχτωνε όταν ήμουν μικρός, δεν έβλεπες λαμπάκια γύρω, δεν τα ‘χε ανάγκη ο κόσμος, με τον ήλιο ζούσε τη ζωή του.» Δεν έχει φύγει από τούτο το μέρος και από την Κω, μόνο δυο χρόνια που έκαμε στρατιώτης έξω.
Τα ζώα τα κληρονόμησε απ’ τον πατέρα του. Είναι όμως δύσκολα πια, δεν βρέχει ο θεός και έχει στερέψει το χορτάρι. Λυράκι παίζει από μικρό παιδί, στα έξι του έπεισε έναν μουσικό να του το δανείσει λιγάκι τη λύρα του, να δοκιμάσει πώς βγάζουν ήχο οι χορδές της. Σιγά σιγά την έμαθε. Ξεκίνησε με απλούς σκοπούς, παλαιούς, και τους έμαθε καλά. Και έπειτα αρχίσανε να τον καλούνε και στα γλέντια, σε χορούς, ακόμη και σε γάμους.
Τώρα κρατάει και το πιναύλι στα χέρια του και φυσάει παίζοντας σαν να ‘ναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Το πιναύλι είναι εργαλείο λέει, να το ακούν τα ζώα το βράδυ μα να περνάει και η ώρα. Έχει την τέχνη του μα και την τεχνική του, για να φτιαχτεί σωστά από καλό καλάμι. Είναι γλυκός ο ήχος του, είναι για συντροφιά. Με τα ίδια του τα χέρια το έχει φτιάξει, προέκταση της ψυχής του. Όπως είναι για εκείνον και ο χορός. Κάποτε ήτανε δάσκαλος. Άμα γινόταν πανηγύρι πρώτον τον έβρισκες. Είναι μονάχος του εδώ πάνω, αλλά τα ‘χει όλα. Παρά τις δυσκολίες αισθάνεται πως πέρασε καλά στη ζωή του, αφού έχει να χαίρεται τέσσερα παιδιά και έξι εγγόνια. Έχει τη μουσική του για παρέα τα βράδια που πέφτει η νύχτα. «Μονάχος είμαι στη ζωή και εγώ περνάω ωραία, έχω τη λύρα συντροφιά και κάνουμε παρέα.»
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

