MARABOU DOCUMENTARY

MARABOU DOCUMENTARY

Άγνωστες πτυχές της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, μέσα από την αφήγηση των νησιωτών του Αιγαίου.

Η αφήγηση μιας ανάμνησης έχει την δύναμη να δημιουργήσει εικόνες αφήσει το αποτύπωμα της στον ακροατή ακόμα και αν δεν ήταν παρόν στα εξιστορούμενα γεγονότα. Η δύναμη των λέξεων με την απλότητα που τις προφέρουν συνάνθρωποι μας, όπου έχουν χαράξει τη δική τους βαθιά μακρόσυρτη γραμμή, είναι ένα ταξίδι ξεχωριστό, ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες…πικρές αλλά και χαρούμενες, σμιλευμένες από το άγγιγμα του χρόνου. Έτοιμες να καταγραφούνε μπροστά στον κινηματογραφικό φακό και να μείνουν αποτυπωμένες και για την επόμενη γενιά.

Περίληψη/Ιστορία

Σεπτέμβριος 2019, Λήμνος. Ο Κωνσταντίνος Σοφικίτης ξεκινάει μια νέα προσωπική Οδύσσεια. Θα την ονομάσει «Μαραμπού».  Σκοπός του είναι να ταξιδέψει σε όλα τα νησιά του αιγαίου και να συναντήσει ανθρώπους που η ιστορία τους ακόμα δεν έχει ειπωθεί, αλλά αναμένει καρτερικά κάποιον να την διηγηθεί. Ο Κωνσταντίνος με σύμμαχο του την μηχανή του θα ξεκινήσει τη αποτύπωση αυτών των προσώπων. Πυξίδα του είναι το ένστικτο του και οι κοινωνικότητα του. Σε κάθε νησί που καταφθάνει είναι σα να ξεκινάει από το μηδέν. Για να βρει το σημείο εκκίνησης, μια απλή κουβέντα στο καφενείο της γειτονίας ή μια καλημέρα σε κάποιο περαστικό, είναι αρκετά για να ξεκινήσει η  αναζήτηση και η πρώτη επαφή, η οποία με την σειρά της θα έχει ως συνέπεια την πρόταση και άλλων χαρακτήρων. Πριν καλά καλά το καταλάβει η προτάσεις για να συναντήσει και άλλο κόσμο θα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Σαν Πέτρος, ακούγοντας και βλέποντας όλο αυτό το υλικό και τις ιστορίες που έχει να μας διηγηθεί ο Κων επιστρέφοντας από κάθε ταξίδι του, μου γεννήθηκε η σκέψη ότι υπάρχουν ιστορίες που αξίζει να κινηματογραφηθούν, αποτελώντας μια πολύ ενδιαφέρουσα παλέτα πληροφοριών για ντοκιμαντέρ. Τα ταξίδια και οι συναντήσεις του Κωνσταντίνου, λειτουργούν για μ ’ένα σαν έρευνα ώστε να μπορέσω να επιλέξω τους ανθρώπους που η ιστορία τους έχει το «κάτι» παραπάνω.

Η ιστορία του Τάμη, ένος ανθρώπου κοσμογυρισμένου που απλα επέλεξε να μην ΄χάσει την επαφή του με την φύση και επέστρεψε στην πατρίδα του την Ικαρία για να ζήσει όπως αυτος επιθυμεί. Επιμένοντας στην Ικαρία, συναντάμε την Σόσα, μια γυναίκα που βίωσε τόσο πολύ την φρίκη το Β παγκοσμίου πολέμου, που κάποια στιγμή τα μάτια της επιλέξανε να σταματήσουν να βλέπουν, παρόλα αυτά μας διδάσκει  «αξίζει να ζεις σε αυτον τον σκοτεινό κόσμο και μάλιστα πολύ, αλλά πρέπει ν ‘αγωνίζεσαι, να παίρνεις το σκοτάδι και να το μεταμορφώνεις σε φως». Ο κύριος Χρήστος από την Λήμνο εμπνευστής ενος μουσείου παλιών παιχνιδιών και παραμυθιών, που σκοπό έχει να μας θυμίσει ότι τελικά είμαστε ότι έχουμε χάσει. Ο Αλέξανδρος απο την Άνδρο, ένας μετα-αστός όπως του αρέσει να αυτοπροσδιορίζεται και οπώς θα μας πει, «το αποτέλεσμα έχει σημασία αλλά ποιο σημαντικό είναι πως παραμένει κάποιος πιστός σε αυτό που πιστεύει και πρεσβεύει…»

Ορμώμενος, λοιπόν από τις φωτογραφίες  του Κων. αποφάσισα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ με πρωταγωνιστές αυτούς τους ανθρώπους. Ο σκοπούς του οποίου είναι να προβληθούν πρόσωπα και προσωπικότητες με ιστορίες από τη ζωή τους που καλύπτουν μια μεγάλη γκάμα της ιστορίας του 20ου αιώνα. Μια κληρονομιά για τα παιδιά του  σήμερα αλλά και του αύριο.

Η δομή  του ντοκιμαντέρ θα είναι ως εξής: : ¨Ένας χορευτής ανοίγει την σκήνη, χορεύοντας σε ήχους παραδοσιακούς, που θα μας παραπέμπουν στο μέρος όπου θα ξεκινάνε οι εξιστορήσεις. Ο χορευτης θα κινηματογραφηθεί σε χαρακτηριστικά σημεία του κάθε νησιού για να μας προσδιορίσει πιο καθαρά το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμαστε κάθε φορά. Τελειώνοντας το τραγούδι, μεταφερόμαστε στο χώρο του κάθε πρωταγωνιστή και η αφήγηση ξεκινάει. Η κάμερα παρακολουθεί τις αφηγήσεις κυρίως με κοντά κάδρα, ώστε σαν θεατές να μπορέσουμε να μπούμε όσο πιο βαθιά μπορούμε στον κάθε χαρακτήρα. Εμβόλιμα πλάνα που θα έχουν κινηματογραφηθεί με κάμερα super 8 , σκοπό έχουν να μας εισάγουν και στην καθημερνή δραστηριότητα του κάθε ομιλητή. Η αλήθειά του κάθε συμμετέχοντα είναι δική του και δική του μόνο. Εμείς σαν ακροατές, φιλτράρουμε κρατάμε και απορρίπτουμε ότι μας ταιριάζει και μη.  Η παιδεία όμως που αναβλύζει από αυτούς τους συνανθρώπους μας, είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός απο το οποίο κάλο είναι να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές και τα μάτια της ψυχής μας εύκαιρα…

Πέτρος Σοφικίτης