You are currently viewing ΕΛΕΝΗ ΚΑΡΑΒΕΛΑΤΖΗ

ΕΛΕΝΗ ΚΑΡΑΒΕΛΑΤΖΗ

Το 1945 η Ελένη Καραβέλατζη, δύο – τριών ετών, επέστρεφε με τους γονείς της και τα τρία αδέρφια της από την προσφυγιά της Αιγύπτου, που τους εξώθησε η Γερμανική κατοχή και ο φόβος του θανάτου. Παρά τρίχα γλύτωσε, όπως λέει, όταν το Empire Patrol, το πλοίο που τους μετέφερε πίσω στην πατρίδα τους, άρχισε να τυλίγεται στις φλόγες. Θυμάται το καράβι να καίει, να πυρώνει και άνθρωποι να πηδούν στην θάλασσα για να σωθούν από τις φλόγες και να χάνονται μέσα στο νερό. Εκείνη, την έδεσαν να την κατεβάσουν στην ναυαγοσωστική λέμβο, να σώσουν έστω το κορίτσι τους, όπως είχε πει η μάνα της. Ωστόσο, καθώς η βάρκα είχε γεμίσει ήδη ασφυκτικά, ο πατέρας της την τράβηξε πάλι πίσω, δεν εμπιστεύτηκε να την αφήσει. Τότε αντί για εκείνη, μέσα στην απελπισία της πήδηξε μέσα μία άλλη γυναίκα, με αποτέλεσμα η βάρκα να αναποδογυρίσει και να χάσουν τις ζωές τους τα γυναικόπαιδα που δεν ήξεραν να κολυμπούν. Στο Empire Patrol επέβαινε και ο άνθρωπος που έμελε να γίνει αργότερα σύζυγός της, ο οποίος πέντε χρονών τότε, βρέθηκε να κρατιέται με την μάνα του για ώρες από μια σανίδα μες τη θάλασσα, περιμένοντας τους διασώστες.

Το Καστελόριζο που αντίκρισαν όταν τελικά γύρισαν με το αεροπλανοφόρο που τους διέσωσε, δεν ήταν πια το ίδιο. Είχε λεηλατηθεί και απογυμνωθεί από οτιδήποτε πολύτιμο είχαν αφήσει πίσω τους οι άνθρωποι φεύγοντας. Με μεράκι και δουλειά, ο πατέρας της ξανάφτιαξε το σπιτικό τους. Όταν η κυρία Ελένη ήταν εννέα ετών, εκείνος αρρώστησε από καρκίνο και έφυγε. Για να μπορέσει η μητέρας της να σώσει τα παιδιά της από την φτώχεια και την πείνα, έστειλε τον μεγάλο αδερφό της στην Αυστραλία να δουλέψει. Παρότι ήταν έτοιμη να φύγει και εκείνη, σαν έκλεισε τα 16, μαζί με τον δεύτερο αδερφό της, του ήρθε χαρτί απ’ τον στρατό και τα σχέδια αλλάξανε για εκείνην μια για πάντα. Παντρεύτηκε, έκανε την δική της οικογένεια και εν τέλει δεν έφυγε ποτέ. Τα υπόλοιπα αδέρφια της, μαζί και η μητέρα της με τον βενιαμίν της οικογένειας, ακολούθησαν τον μακρινό δρόμο της Αυστραλία και δεν επαναπατρίστηκαν από αυτή την δεύτερη ξενιτειά.

Εκείνη παραμένει ακόμη ευγνώμων, για τον σύντροφο που της προόριζε η ζωή και την επιλογή της να μείνει, παρά τις όποιες δυσκολίες αυτό ενείχε. Δεν ξεχνά τη λαχτάρα που τράβηξαν, όταν ένα από τα μικρά τους μηνιάρικο ακόμη, αρρώστησε βαριά και έπρεπε να το πάνε άμεσα στο νοσοκομείο της Ρόδου. Έλα όμως που ο μόνος τρόπος ήταν ένα καΐκι και δώδεκα ώρες ταξίδι μέσα στην θάλασσα να τους πηγαίνει και να τους φέρνει, και να μην ξέρουν αν θα φτάσουν ή όχι. Όταν εν τέλει έφτασαν, οι γιατροί είχαν τον μικρό Νεκτάριο ξεγραμμένο, και μάλιστα το ίδιο και οι τοπικές εφημερίδες, που πήραν ραπόρτο και πρόλαβαν να αναγγείλουν τον θάνατό του στο πρωινό φύλλο. Όταν ο μικρός επανήλθε σιγά σιγά και βρήκε πάλι τον σφυγμό του, όλοι μιλούσαν για θαύμα, για τον Λάζαρο που αναστήθηκε. Μερικά χρόνια αργότερα, παιδί δημοτικού ο Νεκτάριος θα πηγαινοέφερνε φυσίγγια και σφαίρες για τον πατέρα του και τους άντρες του νησιού, που φυλούσαν σκοπιές με τον φόβο της εισβολής κάθε τόσο.

Το Καστελόριζο είναι η πραγματικότητα της κυρίας Ελένης, είναι το σπίτι της, που πάντα με τα μάτια και την ψυχή της θα το βλέπει ως το πιο όμορφο του κόσμου.

Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά