Αν μπορούσε να μετρήσει με ακρίβεια τις ώρες που έχει περάσει στη στεριά, οι ώρες του Νίκου Χαλαμπάκη στη θάλασσα θα βγαίναν πιο πολλές. Σαράντα ένα χρόνια βρίσκεται στη θάλασσα, από την στιγμή που τελείωσε το δημοτικό. Ήταν παιδί του λιμανιού όπως λέει. Έμπαινε στις βάρκες και βοηθούσε στα κουπιά, στο ψάρεμα, σε ό,τι χρειαζόταν. Δούλευε απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. «Χειμώνα καλοκαίρι. Έβγα ήλιε, κάτσε ήλιε.».
Το 1991 αγόρασε με τον αδερφό του από την Σύμη το Δελφίνι, το πρώτο τους καΐκι. Με τη θάλασσα έχει σχέση πραγματική, και με τις καλοσύνες της και με τ’ ανταριάσματά της. Μια απ΄ τις πιο δύσκολες στιγμές του ήταν πριν λίγα χρόνια στο δρόμο για τη Σάμο, πηγαίνοντας να επισκευάσουν το καΐκι. Καταμεσής του Ικάριου, σαν κίνησαν να φύγουν από τους Αρκιούς, τους έπιασε αέρας οκτώ μποφόρ. Βρήκαν απάγκιο για λίγο σε ένα λιμανάκι στους Φούρνους και από τύχη σωθήκανε. Την ημέρα που γυρίζανε, η θάλασσα τους αντάμειψε με καλοσύνη τέτοια, που όσο καθαρός και ακίνητος ήταν ο ουρανός, τόσο ήτανε και η θάλασσα.
Η Τήλος είναι όλη του η ζωή. Εδώ ψαρεύουν αστακούς, μπαρμπούνια, σκορπίνες, γαριδάκι και όσα ακόμη τους προσφέρει η θάλασσα. Είναι πλέον το μόνο καΐκι που απόμεινε να ψαρεύει στα πλούσια νερά του νησιού. «Έχει ωραίο ψάρι το νησί. Αν μας αφήσουν και τα θηρία μας όμως ε! Οι φώκιες! Έχει πάνω από πενήντα φώκιες ένα γύρο το νησί. Μέχρι και στο λιμάνι μπαίνουν. Είναι παμπόνηρες!».

