Είκοσι χρόνια απ’ τη ζωή του τα πέρασε μέσα στο Μοναστήρι της Κυρά Παναγιάς. Φροντίζανε με τους γονείς του και τα πέντε αδέρφια του την γη που ανήκε στη Μονή. Όλο το χρόνο είχανε δουλειές και έπρεπε να πηγαίνουνε και στο σχολείο. Ξυπνούσανε πριν ακόμη χαράξει και ξεκινούσαν με τα πόδια. Ίσα με εκατό παιδιά είχε τότε το σχολείο τους. Πλέον ερημώνει, δεν έχει ούτε ένα εδώ και χρόνια, όπως λέει.
Έκανε πολλές δουλειές στη ζωή του πάνω σε τούτο το νησί. Κάποτε είχε τα ζώα του, άλλοτε δούλεψε στα λατομεία της ελαφρόπετρας στο Γυαλί. «Όλες τις βρομοδουλειές τις έχω κάνει, ό,τι χρειαζόταν κάποιον να κάνει τη βαριά δουλειά εγώ θα πήγαινα.». Καθώς τσαπίζει το χωράφι του να το αφρατέψει για να το σπείρει καρπούζια και αγγουράκια για το καλοκαίρι, απ’ τη μια γελάει λέγοντας αστείες ιστορίες απ’ τα παλιά και από την άλλη βουρκώνει καθώς θυμάται ατυχήματα που έγιναν μπροστά στα μάτια του εν ώρα εργασίας, βυθίζοντας τον τόπο σε πένθος.
Θυμάται τα λαγκάδια του νησιού άσπρα την άνοιξη από τις ανθισμένες αμυγδαλιές. Μαζεύανε κάθε καρπό που τους έδινε η γη, τίποτα δεν αφηνόταν αναξιοποίητο. Με τα βελανίδια τάιζαν τα ζώα τους, τα γουρούνια, τις κατσίκες, τους χοίρους. «Έτσι περνούσαν τότε τα ζώα μας και εμείς, απ’ ότι μπορούσαμε να βρούμε. Δεν ήταν όπως τώρα με τα καλαμπόκια, τα πίτυρα, τις μπαμπακόπιτες, δεν υπήρχαν τότε τέτοια πράγματα.».
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά
