Η κυρία Ελένη παντρεύτηκε στο Μεγάλο Χωριό και έφτιαξε το σπιτικό της στον Άγιο Αντώνιο. «Είναι ωραία εδώ κάτω, μ’ αρέσει. Μ’ αρέσει η θάλασσα. Είμαι πολλά χρόνια εδώ κάτω.». Ήταν ερημιά όταν αποφάσισε να ανοίξει το Δελφίνι. Τα κορίτσια της ήτανε μικρά και για το σχολείο πήγαιναν με τα πόδια απ’ το μονοπάτι για το Μεγάλο Χωριό.
«Ήτανε δύσκολα τα χρόνια τότε, αλλά ήτανε ωραία. Ήμασταν μονιασμένοι. Κάναμε τα γλεντάκια μας στο καφενείο και ήτανε καλά. Τώρα έχουμε όλες τις ανέσεις αλλά δεν είμαστε πια δεμένοι. Έχει πια πολλές αρρώστιες και ο κόσμος δεν είναι πια γλετζές.».
Ο άνδρας της ήτανε ψαράς, από μικρό παιδάκι στη θάλασσα με τον πατέρα του. Τώρα τον φροντίζει καθώς αρρώστησε. Την βάρκα του την έχει δεμένη στο λιμανάκι, φρεσκοβαμμένη, φροντισμένη, να μην μαραζώνει μονάχη. Μαζί έβγαιναν για παραγάδι και για χταπόδια και ας μην ήξερε εκείνη από κολύμπι. «Δεν υπήρχε άλλος χταποδάς σαν τον Αντώνη μου.». Από τη μία έκανε παραγάδι, από την άλλη κρατούσε τα παιδιά στο χέρι και πάνω της είχε το μωρό σφιχτά στ’ ανάδεμα.
Από τα πέντε αδέρφια που ήταν, εκείνη έμεινε πίσω από τα μικράτα της να ακολουθεί τους γονείς στις δουλειές τους. Με τα χέρια τους σπέρναν και θερίζανε το σιτάρι, το κριθάρι και τη φάβα. Τυράννια, όπως λέει. Είχανε και αγελάδες, κατσίκια, πρόβατα. Άρμεγε, έκανε τυρί, σε όλα συμμετείχε. «Δύσκολα ήτανε, αλλά τα σπίτια είχαν απ’ όλα. Και βοηθούσαμε αν υπήρχε ανάγκη.».
Τον κυρ’ Αντώνη τον ήξερε από παιδί αλλά γνωρίστηκαν σαν τελείωσε από φαντάρος και την ζήτησε. Πέντε χρόνια που έλειπε στα καράβια, κρατούσαν την επικοινωνία τους μέσα από γράμματα και σαν επέστρεψε από τα καράβια παντρεύτηκαν.
Όλη η ζωή της το νησί, η οικογένειά της, η γη και οι άνθρωποί της.
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

