Μέσα στο σπίτι του κυρίου Κωνσταντίνου υπάρχουν κορνίζες με τα παράσημά του από τον πόλεμο. Τα μετάλλιά του τα έχει δώσει στον γιό του προίκα. Το 1943, όταν έκανα οι Γερμανοί έφοδο στην Κάλυμνο, ήταν ήδη ορφανός από πατέρα. Τον είχε δει να πέφτει από την πείνα μπροστά στα μάτια του. Για να γλιτώσουνε από την πείνα και οι ίδιοι, πήρε την μάνα και τα αδέρφια του και έφυγαν για την Τουρκία. Ο δρόμος τους συνέχισε για την Παλαιστίνη, απ’ όπου τον κάλεσαν σε επιστράτευση. Πήγε για έναν μήνα σε κέντρο διερχομένων στην Κύπρο, από εκεί στην Γάζα τρεις μήνες για εκπαίδευση και μια νύχτα ήρθε η διαταγή να φύγει για την Αλεξάνδρεια προς μυστικό προορισμό. Η φωνή του σπάει όταν θυμάται το Γαλλικό αρματαγωγό στο λιμάνι φορτωμένο τραυματίες από το μέτωπο. Και ενώ οι μεν κατέβαιναν από το ένα πλοίο έχοντας αφήσει για πάντα κάποιο μέλος τους στο πεδίο της μάχης, οι δε ανέβαιναν στο άλλο για να μπαρκάρουν για την πρώτη γραμμή στην Ιταλία. Στην πρώτη του κιόλας σκοπιά κόντεψε να πεθάνει από Γερμανική επίθεση, ενώ τα όσα είδε με τα μάτια του, ούτε που θέλει να τα λέει. Καθώς έληξε ο πόλεμος και απολύθηκε επέστρεψε στην Κάλυμνο, βρίσκοντας την μάνα και τα αδέρφια του να τον περιμένουν σε έναν τόπο κατεστραμμένο, όπου έπρεπε όλα να τα ξεκινήσουν από την αρχή.
Γεννήθηκε στην Κάλυμνο το 1925, στα είκοσι οκτώ του ήρθε στην Νίσυρο για να μπορέσει να δουλέψει και εδώ γνώρισε και παντρεύτηκε την Καλλιόπη του. Αφότου έκαναν τα παιδιά τους, αποφάσισε πως στην Κω θα μπορούσαν να τους παρέχουν μια καλύτερη ζωή, και έτσι και έγινε. Σαράντα οκτώ χρόνια είχε το δικό του ξυλουργείο στην Κω, ώσπου το έκλεισε και γύρισε για να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του στο Μανδράκι.
Ο κύριος Κωνσταντίνος όταν έχει καλό καιρό περπατά ακόμη για να πιεί τον καφέ του στην πλατεία, εκεί όπου παντρεύτηκε κάνοντας ένα γλέντι που κράτησε μια ολόκληρη εβδομάδα. Τριάντα άτομα είναι ίσα ίσα σήμερα οι κάτοικοι του χωριού του. Κάποτε έφταναν ακόμη και τους οκτακόσιους. Μιλάει γλυκά για τα παιδάκια του, όπως τα λέει ακόμη. Είναι περήφανος που τα μεγάλωσε όσο καλύτερα μπορούσε. Έχει δέκα εγγόνια και τέσσερα δισέγγονα. Είναι χαρούμενος που μπορεί κάθε μέρα να την περνάει ακόμη όμορφα. Θα ήθελε να είναι στο πλάι του η καλή του η Καλλιόπη, αλλά ξέρει πως η ζωή είναι πολύτιμη, γιατί και αύριο μπορεί και εκείνον να τον πάρει ο Θεός. Νιώθει τυχερός που μπορεί στα ενενήντα επτά του να πηγαίνει με τον καλό του φίλο για καφέ και να απολαμβάνει την παρέα και τον ήλιο.
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

