«Ήμουν ο φαρμακοποιός, o έμπορας, ο ταχυδρόμος, τα πάντα εγώ». Με το «Δελφίνι» του από το 1977 εξυπηρετούσε μέχρι και το 2004 τα νησιά των Αρκιών και το Μαράθι, μεταφέροντας από την Πάτμο όσα είχαν ανάγκη οι οικογένειες. Όταν μετά από 42 χρόνια πούλησε το σκάφος λόγω παλαιότητας, το αποχαιρέτησε,…
https://open.spotify.com/episode/5J0FXsmIV7NRpyKbMihkfI?si=uyNOB1-bTB-8-7SbmNzVuQ
https://open.spotify.com/episode/0sOLm4qln6H8lzupTWwgBH?si=voZkcnQvS76uXmTIyRDOmg
https://open.spotify.com/episode/2bifQeeLjxxx3FHiKOTEri?si=fhOZgMaYTiWwaJW_c_wBJg
https://open.spotify.com/episode/2DjcWYEJ7vJgi7WvkqAvqq?si=oyx1LaEbRvebHA20W5osnQ
https://open.spotify.com/episode/0Cw5QFjZecEfqqHWTTRJ7o?si=isgTxYt9SxuahigO0yAlaQ
Η φωνή της κυρίας Ευαγγελίας αντηχεί την αγωνία, και συνάμα την ελπίδα, των ανθρώπων μπροστά στο θάνατο και τη ζωή, καθώς τραγουδά τις στιχοπλακιές από την Τουρκοκρατία, που της έμαθε η μάνα της.
Η κυρά Ειρήνη γεννήθηκε στον Άγιο Δημήτρη τον Χαϊχούτο, μεγάλωσε στην Τζιά και παντρεύτηκε στην Κω και στην καρδιά νιώθει σπίτι της τ' Ασφενδιού. Στην Τζιά βρέθηκαν για τις δουλείες του μπαμπά της, και έμειναν εκεί από τον πρώτο χρόνο μετά την γέννησή της ως και τα δεκαπέντε της. Ο…
https://open.spotify.com/episode/5VErHyFU5wOXbGEjqgPGj2?si=RXmq6_1eQ0GLvGwJ39aXpQ
https://open.spotify.com/episode/0MhirowhnrutJSw15JRLni?si=DFPwAcjiQqWwHOk1Zkw9LQ
https://open.spotify.com/episode/4qHPa9igZvvXxqeaDZ6h6g?si=VAMc6bU_Txq8Dt_EQWAH9w
https://open.spotify.com/episode/7j0ELTovB5XHOweM7MWvbi?si=zaqSGJEcQ1S8-G1M3F1SHQ
https://open.spotify.com/episode/1gSHt8yfFWySLaJR8oHpG8?si=7_9sq65ASzedWfDT4CTjIA
Λίγοι είναι οι τόποι σε αυτή τη χώρα, ίσως και σε ολόκληρο τον κόσμο, που έχουν σπείρει στους ανθρώπους τους τέτοιο δυνατό δεσμό στην ψυχή. Ο Βασίλης Φαρμακίδης την Όλυμπο την βλέπει σαν ένα βασίλειο, πιο ξεχωριστό από κάθε άλλο μέρος.
Γεννημένος την ημέρα του Πανορμίτη εν έτη 1924, ο Γιώργος Κανάκης είχε πάντα την Όλυμπο για μόνιμη κατοικία του. Σ’ αυτή γεννήθηκε, ανάμεσα σε 5 αδέρφια, και σ’ αυτή σκοπεύει να αποθάνει.
Η αλήθεια είναι πως οι μνήμες και οι συνθήκες ζωής της ογδονταπεντάχρονης σήμερα Ανεζούλας από την Κάρπαθο υπήρξαν τόσο επαχθείς που δεν θα ήταν εφικτό να τις εξαλείψει ποτέ από το μυαλό της.
Ο κύριος Μιχάλης, βοσκός μία ζωή, γεννηθείς το 1933, ανεβοκατεβαίνει ακόμη κάθε μέρα στο βουνό όπου έχει τα ζώα του δίπλα στο Κάστρο της Χώρας Καλύμνου.
Ο κύριος Μιχάλης, βοσκός μία ζωή, γεννηθείς το 1933, ανεβοκατεβαίνει ακόμη κάθε μέρα στο βουνό όπου έχει τα ζώα του δίπλα στο Κάστρο της Χώρας Καλύμνου. Τα γόνατά του όμως πια δεν τον κρατάνε στις πολλές κατηφόρες, για να πηγαίνει πιο συχνά ως τη χώρα, να συναναστρέφεται τους ανθρώπους του…
Ο πάππους του και ο πατέρας του είχαν τα χέρια τους δουλεμένα στο καρνάγιο, εκεί που χώθηκε και ο ίδιος του παλικαράκι, απ’ όταν τέλειωσε την τετάρτη δημοτικού. Από τα εκατό τρεχαντήρια στο λιμάνι τώρα, τα ογδόντα θα ‘χουν γίνει από τα χέρια του. Ο Μικές Καστρινός είναι καραβομαραγκός εδώ…
Μιλάει για τη μυρωδιά που αποπνέει το σφουγγάρι της Καλύμνου, σαν να είναι η πιο όμορφη μυρωδιά του κόσμου. «Το σφουγγάρι είναι το ξενοδοχείο του βυθού, φιλοξενεί στους κόλπους του λογιών λογιών μικροοργανισμούς». Ο ίδιος του βουτούσε από παιδί και πάντα είχε την επιθυμία να μαθαίνει και να διαβάζει για…
https://open.spotify.com/episode/0UN0yoki416LSzXwQfWyZ7?si=RMk8nAg3TZidGms2b45RAg
Από παιδί διάλεγε να κοιμάται στη σάλα με τους χρωματιστούς τοίχους και τις ζωγραφιστές λεπτομέρειες. Απ’ το παράθυρό της φαίνονται οι τρεις πεζούλες και το Ικάριο.
https://open.spotify.com/episode/5z0I4SjkvHvTlTyAgyKpIw?si=K7K_RNjFSHiKeNnbS1odmw
Κάποιες φορές ένα στιγμιαίο συναίσθημα αρκεί για να καθορίσει το μέλλον σου, την ταυτότητά σου.
Συστήνεται ως ο Δημήτρης ο Σταβλάς του Κωστάντινου, που γεννήθηκε στο Βαθύ το 1931 και εκεί μεγάλωσε.
Ο Ανδρέας Κιλτσιχτσής γεννήθηκε μέσα σε μια οικογένεια που αν και δεν είναι ελληνική, φέρει μεγάλο κομμάτι ελληνικότητας μέσα από την πίστη της, κομμάτι μίας μειονότητας αραβόφωνων ορθοδόξων της Αντιόχειας. Ο πατέρας του Κωνσταντινοπολίτης, ο ίδιος του Αθηναίος. Για χωριό του λογίζεται ένας μικρός τόπος ανάμεσα στο Χαλέπι και την…
Γεννημένος το 1958, ο Μανώλης Νομικός μιλάει για την ψυχή του ανθρώπου, που όσο και αν το σώμα έχει βασανιστεί, εκείνη μπορεί και βρίσκει τη δύναμη να συνεχίζει. Σημείο αναφοράς στη ζωή του το βαρύ επεισόδιο οξείας μηνιγγίτιδας, που κόντεψε στα 19 του να τον στείλει “ψηλά”, όπως λέει. Νοσηλεύεται…
Ούτε στο πρόσωπό του, ούτε στην ζωντάνια της φωνής του διακρίνονται τα περασμένα του ογδόντα χρόνια ζωής.
Το 1935 οι Ιταλοί κυνήγησαν και έστειλαν φυλακή στην Κω τον πατέρα του κυρίου Μιχάλη, επειδή έφερνε τσιχαρόχαρτα από την Κάλυμνο για γνωστούς και οικείους στο Αγαθονήσι.
Ο Σταύρος Γιαμένος γεννήθηκε το 1932 μέσα σε μία εντεκαμελή οικογένεια από πάππο κτηνοτρόφο.
«Τα χρόνια περνάνε γρήγορα και είμαστε από εδώ περαστικοί, και γρήγορα κιόλας.» λέει, και το υποστηρίζει δράττοντας τις καλές μέρες για να κατέβει να κάνει τα μπάνια του, όσο ο καιρός κρατάει, προτού φέρει το φθινόπωρο τα πρώτα κρύα.
Ο Λούης Ρούσσος έχει αφιερώσει τον εαυτό και την σκέψη του σε ένα παιχνίδι χαμένου θησαυρού, όπως αυτό που του διηγούνταν όταν ήταν μικρός η γιαγιά του. Στην αναζήτηση απαντήσεων ενός γρίφου χιλιάδων χρόνων, σκαλισμένο στα βράχια της Σύρου.
Σε ένα ταξίδι του στην Φιλαδέλφεια, κάπου στα είκοσί του, άκουσε για πρώτη φορά την λέξη ντίσκο. Ήταν στα πέντε χρόνια που ταξίδευε, γεμάτος δίψα να γνωρίσει τον κόσμο, όπως έμαθε από τον Καζαντζάκη.
Στα 77 του σήμερα, επιδιώκει ακόμη την επαφή με τους ανθρώπους καθημερινά, την αφορμή για διάλογο. «Η επικοινωνία ήταν πάντοτε αυτό που επιθυμούσα, είτε ως ξεναγός, είτε μέσω της γραφής μου και του ραδιοφώνου.»
Φυσιογνωμία ευγενική, με κάτι λεπτεπίλεπτο, που θα μπορούσε εύκολα κανείς σαν άκουγε τον Σταύρο Χαρτοφύλη να μιλά σουηδικά, να πιστέψει πως προέρχεται από τον κρύο Βορρά.
Ο κύριος Δημήτρης αξιοποιεί με κάθε τρόπο τον τόπο του. Αγρότης συστηματικός, και ψαράς για να φάει. Το Αιγαίο είναι η θάλασσα, η Φολέγανδρος η στεριά.
Ο Παναγιώτης θυμάται με χαμόγελο τις μέρες που είχε ανοίξει το καφενείο του και έκαναν γλέντια σχεδόν κάθε βράδυ. Ήταν φορές που με τις μαντινάδες ξεκινούσαν τα ξημερώματα, μετά το γλέντι, να πάνε στο βουνό, στο πατρικό του, να φάνε σούπα με κόκορα που έφτιαχνε η μάνα του, να συνεχίσουνε ως το μεσημέρι τα όργανα να παίζουν.
"Marabou Project": Δύο αδέλφια, ο Κωνσταντίνος και ο Πέτρος Σοφικίτης, μιλούν στα "ΝΕΑ" για το φωτογραφικό και κινηματογραφικό ταξίδι τους στα νησιά του Αρχιπελάγους.
Το Marabou ταξιδεύει στα 78 κατοικημένα νησιά του Αιγαίου, με στόχο να αποτυπώσει φωτογραφικά από τον Κωνσταντίνο και κινηματογραφικά από τον Πέτρο Σοφικίτη την ιστορία του, μέσα από τις αφηγήσεις των ανθρώπων του.
Άνθρωπος που του αρέσουν τα χρώματα, τα παραμύθια και τα ποιήματα, σίγουρα είναι ένα υπερβατικό όν που καλλιτεχνεί με τη νόηση και τη φαντασία για να αντέξει το άσχημο, το ανιαρό, το ανούσιο και το τεχνητό. Έτσι και η Δέσποινα Μελιανού, η «κυρία μπλα μπλα» όπως τη λένε οι τέσσερις κόρες της, έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον λόγο, τους στίχους, τη φύση και τον ήλιο, ειδικά της Πάτμου.
Το πλατύ χαμόγελο του Ματθαίου Μελιανού παραπέμπει στην αθωότητα μα και στην παιδική επινοητικότητα που θρέφει σκανδαλιές. Αυτός, που έμελλε να γίνει δήμαρχος της Πάτμου την τετραετία 1999-2002, όταν ήταν μικρός μετά το σχολείο βοσκούσε και άρμεγε κατσικούλες μαζί με την αδελφούλα του.
Σε πιάνει δέος κοιτάζοντας τον Μανώλη Κοκκώνη. Νομίζεις πως το τρίγωνο που δημιουργεί η γενειάδα του στο στήθος του θα κεντήσει την επιθυμία σου να τον γνωρίσεις και να μάθεις για εκείνον. Οι γραμμές του μετώπου του μια κυματώδης θάλασσα, μια ζωντανή απεικόνιση ολόκληρης της ζωής του.
Ρυτίδες σοφίας ομορφαίνουν τα κάτασπρα μαλλιά της εβδομηνταεπτάχρονης σήμερα Αγγελικής Γρύλλη που μεγάλωσε και πήγε σχολείο στην Πάτμο, αλλά επισκεπτόταν τους Αρκιούς από 3-4 ετών για να βοηθάει τη γιαγιά της.
Ήταν Αύγουστος του 1982 όταν η δημοφιλέστερη σήμερα παραλία του νησιού φιλοξένησε την πρώτη στην ιστορία αυτοσχέδια καντίνα. Ο Θεολόγος Παντέλος (Λόλος) μαζί με τη ζεστή του θράκα και τα σουβλάκια του, αξιοποίησε παρατημένα σχολικά θρανία κάνοντάς τα τραπέζια, δημιούργησε ευφάνταστες σκιές και μετέτρεψε σε καθίσματα κορμούς δέντρων.
Τον Βενέδικτο Παραδείση, το ένα από τα δεκατέσσερα παιδιά και το μόνο που δεν μετανάστευσε σε Τανζανία, Αυστραλία και Αμερική, τον βρίσκει η ιστορία της ζωής του να «διορθώνει» το 1949, ήδη στα δώδεκά του, τους μάστορες που έφτιαχναν τις αυλές των σπιτιών, ενώ μετέπειτα έμαθε να χτίζει ξερολιθιές με πέτρες.
