Ακόμη και αν είναι ενενήντα δύο, ο κύριος Μιχάλης το χιούμορ του δεν το ‘χει χάσει. Θυμάται έντονα τις εποχές της κατοχής. Θυμάται την μέρα που παραδόθηκε η Χίος στις 5 Μαίου, της Αγίας Ειρήνης, ημέρα Κυριακή να γυρνάνε τα αεροπλάνα των Γερμανών χαμηλά στις πέντε το απόγευμα σπέρνοντας τον τρόμο. Η αστυνομία έτρεχε να κλείσει τον κόσμο στα σπίτια του και μέσα σε τρεις μέρες οι Γερμανοί είχαν φτάσει σε όλα τα χωριά.
Παρότι την μαστίχα τους δεν μπορούσαν να την πουλήσουν, συνέχιζαν να βγαίνουν να φροντίζουν τα χωράφια τους. Δεν το πειράζανε το μαστίχι τους οι Γερμανοί, τους ενδιέφερε το λάδι. Σαράντα πέντε τόνους τους κατασχέσανε. Τους πήραν και τα γουρούνια τους και το μοσχάρι που είχανε, όπως και από όλες τις οικογένειες.
Η βασική τροφή τους ήτανε πια το πατατόψωμο, τα αμύγδαλα, τα κούμαρα, τα κρίταμα, το γάλα με το μέλι και τα χαρούπια. Τα μωρά τα ζούσανε με κουντουριδιόμελο, στραγάλια και σύκα. Κάνανε τρίμμα και μούλιαζαν σε νερό τα κουντουρίδια (χαρούπια) και μετά αφού τα στράγγιζαν, βράζανε το ζουμί τους να γίνει σαν σιρόπι. Θυμάται πως ο Μεταξάς τους είχε προειδοποιήσει στην Χίο να βγάλουνε από τους κήπους τους τις τριανταφυλλιές και να βάλουνε πατάτες.
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

