Ο Μιχάλης Μισσός άνοιξε το εργαστήριό του το 1981 και είναι το τελευταίο που συνεχίζει την παράδοση της ξυλογλυπτικής στο νησί της Σύμης. Ο πατέρας του ήταν ψαράς και επίτηδες τον έπαιρνε μαζί του στο ψάρεμα, όταν εκείνος ήταν δέκα ετών, για να του δείξει πόσο δύσκολο επάγγελμα ήταν και να τον αποθαρρύνει από το να το ακολουθήσει. Καλλιτεχνική φύση και ο πατέρας του, επεδίωκε να τον ωθεί προς την τέχνη που την είχε έμφυτη ο Μιχάλης, δίνοντάς του την δυνατότητα να ζωγραφίζει, να αγιογραφεί και αγοράζοντάς του ένα ακορντεόν. Το ακορντεόν ήταν εκείνα τα χρόνια από τα δημοφιλή όργανα στο νησί, απομεινάρι των Ιταλών. Κάνοντας μια παρέα μουσικών, έπαιζαν σε γλέντια και γάμους και απ’ τα αγαπημένα τους ήταν να κάνουνε καντάδες. Ακόμη παίζει, κάθε μέρα, και όποτε μπορούν μαζεύονται ακόμη παρέα και χορταίνουν μουσική.
Τα καλοκαίρια του τα περνούσε δίπλα σε έναν καραβομαραγκό για να δει πώς είναι η δουλειά, ώσπου συνάντησε τον ξυλογλύπτη Νικόλα Σαβαρή, πλάι στον οποίο μαθήτευσε μέχρι να πάει φαντάρος, έχοντας πάρει την απόφαση για το τι ήθελε να κάνει στη ζωή του. Η τέχνη για εκείνον πρέπει να πηγάζει από μέσα, ειδάλλως όσο και να το πολεμάς δεν βγαίνει όπως λέει. «Κάθε μέρα γεννιέται κάτι μέσα σου, μαθαίνουμε κάτι καινούργιο. Δεν τελειώνει η τέχνη, ούτε και η μουσική.». Παρά τις ευκαιρίες που ήρθαν στην πόρτα του να φύγει για την Αθήνα και να εργαστεί εκεί με μεγάλο αντίτιμο, προτίμησε να μείνει στο νησί του και να ακούγεται το όνομα της Σύμης όποτε κάποιο κομμάτι απ’ αυτά που δημιουργεί ταξιδεύει κάπου στον κόσμο.
Όταν τελείωσε με το σχολείο, έδωσε και ο ίδιος στον γιό του Ιάκωβο την επιλογή να αποφασίσει τι επιθυμεί να κάνει και πλέον πατέρας και γιός συνεχίζουν μαζί την τέχνη. Η αρχιτεκτονική του νησιού και ο διατηρητέος χαρακτήρας του οικισμού τους επιτρέπει να εργάζονται σε αυτό που αγαπούν. «Όλα δύσκολα και όλα εύκολα, όταν κάτι το αγαπάς.».
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά
