«Μου αρέσει ο τόπος, είναι ένας υπέροχος τόπος, με ιστορία, με κουλτούρα.» Εδώ, από το παλιό Πυλί του 110υ αιώνα, που εγκαταλείφθηκε το 1870 λόγω χολέρας, οι μόνοι που έμειναν ήταν οι βλάχοι, γιατί είχανε τα ζώα τους και δεν μπορούσανε να τα αφήσουν. Ο παππούς του Γιώργου Τσαμπουνιάρη είχε τις ρίζες του εδώ και μία εβδομάδα πριν το Πάσχα, θυμάται με λαχτάρα που μαζεύονταν στο μητάτο του όλη η οικογένεια, παιδιά και εγγόνια, για να τραγουδήσουνε τα κάλαντα του Λαζάρου.
«Ξυπόλητοι ερχόμασταν παιδάκια γύρω στο 1970, παίρναμε το τυράκι που μας έδιναν οι βοσκοί και με αυτό έφτιαχνε η μάνα μας τις τυρόπιτες του Πάσχα. Πολλές φορές ο αδερφός μου θα με έπαιρνε στις πλάτες του για να μπορέσουμε να περάσουμε το βουνό και να φτάσουμε ως εδώ.»
Τον ζήλεψε από παιδάκι τον τρόπο ζωής των τσομπάνων. Προτιμά αντί να πάει για καφέ, να πάει να φροντίσει τα γαϊδουράκια του, τις κατσίκες και τους σκύλους του. Να μπει κάθε πρωί στον μπαξέ του για να ποτίσει, να ξεχορταριάσει και να κόψει με τα χέρια του όσα θα μαγειρέψει και θα σερβίρει σε όσους καταφέρουν να βρούνε την «Οριά» του.
Γι’ αυτό και έφτιαξε το καταφύγιό του εδώ και θέλησε να ζήσει με ολιγάρκεια, αφότου είχε φροντίσει να παρέχει στα τέσσερα παιδιά του από μια στέγη. Το καφενείο του άνοιξε το 1998, αγναντεύοντας το κάστρο του Παλιού Πυλιού από το 1500. Υπήρχε μια κατάρα πάνω απ’ το χωριό του όπως λέει, κανείς δεν ήθελε πια να έρθει, φοβόντουσαν ακόμη την χολέρα.
Στην αρχή όλοι πιστεύανε πως ήτανε τρελός, που αποφάσισε να ανοίξει καφενείο μέσα στην ερημιά, μακριά από την κοινωνία, σε ένα μέρος του νησιού ξεχασμένο. Δρόμος δεν υπήρχε που να φτάνει στο μητάτο των 250 ετών. Σε αυτό το μέρος όμως έχει ζήσει στιγμές τόσο μοναδικές, που στον νου του μοιάζουν κινηματογραφικές. Ο σεβασμός προς το κτίσμα αυτό που τον φιλοξενεί δεν έχει να κάνει ούτε με νόμους, ούτε με απαγορεύσεις, αλλά πηγάζει από τον σεβασμό του προς την παράδοση του μέρους τούτου. Και ήταν επιλογή του να ανοίξει εκεί το μαγαζί του, να φτάνουνε σε εκείνον μονάχα άνθρωποι που επιθυμούσαν να το βρούνε. Δεν ήταν πλάνο επιχειρηματικό, ήταν ανάγκη της ψυχής του να αποτραβηχτεί μετά από χρόνια στη δουλειά ως εργοδηγός.
Και έπειτα, είναι και η μουσική του που εδώ μπόρεσε να της δώσει χρόνο. Ο πατέρας του ήταν μουσικός. Έπαιζε λαούτο και μεγάλωσε μέσα στις γιορτές. Στα 60 και του, αποφάσισε και ο Γιώργος να πιάσει στα χέρια του μαντολίνο και να μάθει να παίζει την μουσική. «Τους ανθρώπους που δεν ακούνε μουσική τους νιώθω δυστυχείς, διότι για εμένα χάνουν ένα κομμάτι της ζωής. Η μουσική άλλωστε εξημερώνει ακόμη και τα ζώα. Είναι παντού και πάει παντού.»
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

