O Κώστας Γαβριήλης είναι από τους νησιώτες που έζησαν για αρκετά χρόνια μακριά από τον τόπο τους, αλλά αργά ή γρήγορα και πάλι επέστρεψαν. Πριν καλά καλά ενηλικιωθεί, βρέθηκε στην Αθήνα και ασχολήθηκε με την φωτογραφία. Άνοιξε το δικό του μαγαζί στου Γκύζη και από το 1950 έως και τα μέσα σχεδόν του ‘60 δούλευε μέσα στον σκοτεινό θάλαμο, ανάμεσα σε φιλμ και φωτογραφίες με τα πορτρέτα ανθρώπων ξένων, περαστικών. Το σκοτάδι όμως τον κούρασε όπως λέει και στα τριάντα δύο του αποφάσισε να βγάλει το πρώτο του δελτίο και να μπαρκάρει.
Η θάλασσα του άρεσε, δεν είχε ακόμη οικογένεια τότε και έφτασε ως την Αμερική, όπου έμεινε να δουλέψει πλάι στον μικρό του αδερφό. Όταν επέστρεψε πια στο νησί ήταν ήδη σαράντα έξι ετών. Αν και επιθυμία του ήταν να φύγουνε μαζί με την Σταματία του για την Αμερική, εν τέλει ακολούθησε την επιθυμία της να μείνουνε στην Σκύρο και έτσι να αναλάβουνε τον παλιό καφενέ του πεθερού του. Τότε το μαγαζί είχε ίσα ίσα ένα δύο τραπέζια να εξυπηρετεί, να φτιάχνει κανέναν καφέ για όποιον κατάφερνε να φτάσει από τον χωματόδρομο ως εκεί. Μαζί οι δυο τους το σουλούπωσαν, έριξαν δουλειά και το φτιάξανε σαν καινούργιο.
Η θάλασσα ωστόσο παρέμεινε ο παντοτινός έρωτάς του. Σαν παιδί είχαν με τον αδερφό του μια βάρκα και έβγαιναν για αστακούς. Τα βράδια αράζανε χαζεύοντας τα αστέρια στον Πλανήτη τους, έναν από τους πιο ασφαλείς όρμους του Αιγαίου για τους ψαράδες και τους ναυτιλλομένους στο θαλάσσιο Πάρκο των Βορείων Σποράδων.
Η θάλασσα τον έζησε, και στα καράβια οκτώ χρόνια και όσο δούλευε ψαράς, ακόμη και αν την ζωή του από τύχη δεν την έχασε σε ένα ψάρεμα από μία καταιγίδα που τους γύρισε τα πάνω κάτω μέσα σε λίγα λεπτά. Ποτέ δεν της εκράτησε κακία όμως, ακόμη βγαίνει με το καΐκι του για κανένα ψάρεμα κάθε φορά που θέλει να ανοίξει η καρδιά του. Γιατί εκεί είναι η δική του ελευθερία, στα νερά της.
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά
