Ο Κώστας Τρικοίλης γεννήθηκε το 1942. Τα πενήντα δύο από τα χρόνια της ζωής του τα έζησε μαζί με τη γυναίκα του. Είχε δέκα αδέρφια και έκανε επτά παιδιά. Στα έξι του ορφάνεψε από πατέρα, ενώ η μικρότερη αδερφή του ήταν ακόμη αγέννητη.«Ταλαιπωρία».
Έχει ζήσει φτώχεια μεγάλη. «Εάν ορφανέψεις από μικρό, δεν γυρίζει άλλος για να σε δει. Μόνο πρώτη δημοτικού είχε πάει και αναγκάστηκε να σταματήσει το σχολείο για να δουλέψει με τα αδέρφια του στα ζώα ώστε να μπορέσουν να ζήσουν.». Ήταν από τους τελευταίους που περνούσε με τη βάρκα τα ζώα του στα Ίμια για βοσκή. «Δύο τρία που ξέμειναν επάνω μετά το συμβάν δεν ξέρω πού είναι.».
Στα δέκα τέσσερά του βούτηξε πρώτη φορά για σφουγγάρια. «Φεύγαμε Μάιο και γυρνούσαμε Σεπτέμβριο.». Τα πρώτα είκοσι χρόνια βουτούσε ελεύθερα και τα τελευταία δέκα με σκάφανδρο. Όσες ώρες άντεχε βουτούσε. Από τις 07.00 το πρωί ως τις 19.00 το απόγευμα. Όσο είχε φως βουτούσε. Τα βράδια βγαίνανε στην στεριά καθένας με το μαξιλάρι του παραμάσχαλα και κοιμόντουσαν κακήν κακώς όπου έβρισκαν. Σαν έβρεχε, την βγάζανε τη νύχτα στη βροχή και το πρωί έπρεπε να βουτήξουν πάλι ξανά μανά.
Όταν ήτανε ο ίδιος του παιδί, το σχολείο είχε πάνω από ογδόντα με ενενήντα μαθητές. Σαν έφτασε η ώρα να πάνε τα δικά του παιδιά σχολείο, ίσα ίσα επτά εκείνα και άλλα επτά τα ξαδέρφια τους το κρατήσανε ανοιχτό. Γιατί σαν τελειώσανε τα σφουγγάρια, έφυγαν και οι άνθρωποι, ερήμωσε το νησί. «Όλοι ήταν θαλασσινοί, δεν είχαν πια τι να κάνουν εδώ.».
Υπήρξε καιρός πριν ξεκινήσει ο Μανιάς τα δρομολόγια απ’ την Κάλυμνο που έκαναν και βδομάδα να δουν καΐκι. Το ‘χει καημό που βλέπει το νησί του ξεχασμένο απ’ τους αρμόδιους και τον έξω κόσμο. Εκείνος όμως δεν θέλει σε άλλον τόπο να φύγει ξανά. «Είκοσι άνθρωποι έχουμε μείνει. Και αν είναι ένας κάτοικος «κάτοικος» στο νησί, εγώ είμαι.».
Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά
