Το άρθρο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΩΣΤΟΓΛΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Οι στίχοι πέρασαν από γενιά σε γενιά μέσα απ’ τις μαζώξεις τους στις μάντρες, τα πανηγύρια και τις γιορτές. Εξιστορούσαν τις δυσκολίες της κάθε μέρας, μα και τις γλύκιες τους. Όσο οι προηγούμενες γενιές των γυναικών φεύγουν όμως, σβήνουν σιγά σιγά μαζί τους και οι στίχοι από την μνήμη.

Η μάνα της δεν ήξερε γράμματα και από τον καμό της φώναζε τα παιδιά της να μάθουν, για να ξεφύγουν από την δύσκολη ζωή που είχε εκείνη. Δεν τους άφηνε να χάσουν ούτε μέρα από το σχολείο.

Η κυρία Ευαγγελία λέει πως αγαπούσε υπερβολικά τον Χριστό, και για χάρη του ταξίδεψε, σαν ξεπαίδιασε, σε όσα μέρη της Ελλάδας μπόρεσε να προσκυνήσει την χάρη του.

Το γέλιο της ρέει γαργάρο κάθε φορά που τελειώνει έναν στίχο, λες και είναι μικρό κορίτσι που μόλις έμαθε ακόμη ένα τραγούδι για να λέει μαζί με τις γυναίκες της Κω.

Το άρθρο ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΧΑΤΖΗΣΕΒΑΣΤΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Στην Τζιά βρέθηκαν για τις δουλείες του μπαμπά της, και έμειναν εκεί από τον πρώτο χρόνο μετά την γέννησή της ως και τα δεκαπέντε της. Ο δάσκαλός της στην Τζιά της έμαθε να αγαπά, να λέει καλημέρα και να σέβεται. Το 1968 επέστρεψαν στην Κω, και σε έναν γάμο που σηκώθηκε μαζί με τις κοπέλες να χορέψουν τη νύφη, την είδε ο άντρας της. Μέσα σε μερικούς μήνες εκείνος την γύρεψε στους γονείς της και εκείνη επαντρεύτηκε τον Θοδωρή.

Ευχαριστεί τον Θεό που της έστειλε έναν άντρα τίμιο, εργατικό, καλό σαν άνθρωπο και σαν πατέρα, που μαζί έκαναν τέσσερα παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, και αυτά γινήκανε τα πλούτη τους και οι θησαυροί τους.

Μέσα στα δύσκολα χρόνια, το 1970, έφυγαν ζευγάρι για την Γερμανία, να δουλέψουν σε μια εταιρεία ελαστικών, όμως μια ασθένεια του πρώτου τους παιδιού, τους έφερε πίσω, επιστρέφοντας εκείνος στις αγροτικές δουλειές του και εκείνη στο νοικοκυριό και την ανατροφή των παιδιών.

Το 1981 νοικιάσανε το καφενείο στο Ασφενδιού. Ένα χωριό μεγάλο και πλούσιο, που ανέθρεψε γενιές και γενιές με εμπιστοσύνη και αλληλοβοήθεια ανάμεσα στους ανθρώπους, χουβαρντάδικο και ανοιχτόκαρδο, που δεν του έλειπε τίποτα. Τα σπίτια όλα λευκά σαν χιόνι και οι αυλές γεμάτες τριανταφυλλιές να γεμίζουν τον τόπομε τ’ αρώματά τους.

Το καλοκαίρι συνεπέρνανε στον κάμπο οι συγχωριανοί. Βάζανε τις ντομάτες, τις καρπούζες τους, κριθάρια και σιτάρια, φρόντιζαν τα αμπέλια τους και σαν ερχόταν ο Οκτώβρης συνεπέρναν πάνω πάλι στο χωριό. Στα τέλη του ιδίου μήνα, σφάζανε τους χοίρους που είχαν θρέψει όλο το καλοκαίρι, βράζανε πλιγούρι και φώναζαν όλητη γειτονιά για να το μοιραστούν. Ήταν όλοι μια οικογένεια σε όλες τις γιορτές, γέμιζε το χωριό ζωντάνια σαν ακολουθούσαν τα έθιμα που τους μεγάλωσαν οι παππούδες τους.

Σήμερα το χωριό εγκαταλελειμενο ερειπώνει μπροστά στην δύναμη του τουρισμού, που τράβηξε τους ανθρώπους προς τη θάλασσα.

“Οι παππούδες μας εκείνα τα χρόνια είχαν ένα αμπελομάχαιρο, ένα πριόνι, μια τσάπα και έλαμπε όλη η Κως. Τώρα που έχουμε χιλιάδες μηχανήματα, έχει γίνει μια ζούγκλα και δεν μπορείς να περπατήσεις. Φοβάσαι τα πάντα. Περνάει το χρήμα και όχι η αγάπη.”

Το άρθρο ΚΥΡΑ ΕΙΡΗΝΗ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΗΕΜΜΑΝΟΥΗΛ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΜΠΟΥΝΙΑΡΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΥΓΟΥΛΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.