Νοσηλεύεται σε νοσοκομείο της Αθήνας για 40 ημέρες και εκεί γνωρίζει τον πρώτο του έρωτα. Ένας έρωτας που έμελλε να παραμείνει ανεκπλήρωτος, και δια αλληλογραφίας να λήξει, όταν εκείνος αποφάσισε να αφοσιωθεί στις υποχρεώσεών και την μητέρα του πίσω στο νησί. 10 χρόνια μετά, η γυναίκα αυτή θα επισκεφθεί την Αμοργό, έχοντας στο πλάι της τον σύζυγό της και το ένα τους παιδί. Την στιγμή που την αντίκρισε και πάλι, ήταν σαν να φωτίστηκε ο κόσμος, και μέσα στο ψύχος αισθάνθηκε την πιο γλυκιά θερμότητα να τον κατακλύζει, όπως κατακλύζει και το πρόσωπό του ένα τεράστιο χαμόγελο καθώς το διηγείται.

Για πολλά χρόνια ο Μανώλης συνοδεύει τους συντοπίτες του στο τελευταίο τους ταξίδι ως νεκροθάφτης. Για να τους πάρει μέτρα, έμπαινε ο ίδιος μέσα στους λάκκους. “Όποιον έβαλα μέσα με τα χέρια μου, ξέρω πως έξω δεν πρόκειται να βγει!” συμπληρώνει με αρκετό χιούμορ, εξηγώντας γιατί δεν πιστεύει σε φαντάσματα και νεράιδες.

Μεγάλο του παράπονο η ανθρωπιά που έχουν οι ίδιοι οι άνθρωποι απωλέσει και εκείνου του στέρησε, όπως λέει, την αγάπη. Αν μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω θα άλλαζε τον εαυτό του, θα εμπιστευόταν λιγότερο τους άλλους και περισσότερο τις δικές του επιθυμίες.

Το άρθρο ΜΑΝΩΛΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Νωρίς την δεκαετία του 1950 αγοράζει το καφενείο «ο Μάκης», του οποίου η ιστορία ξεκινάει τον 19ο αιώνα. «Ο Μάκης» υπήρξε το πρώτο καφενείο στην Αμοργό και το ένα από τα παλαιότερα στο Αιγαίο.

Στα 92 του ο κυρ Μάρκος δηλώνει με μεγάλη συγκίνηση πως η πιο ωραία εποχή είναι η σημερινή που το επιτρέπει να απολαμβάνει τα παιδιά και τα εγγόνια του. Ο ίδιος καταδέχεται να φωτογραφηθεί μονάχα μαζί με τη γυναίκα του Σοφία, γιατί, όπως λέει, τα έκαναν όλα μαζί και χωρίς εκείνη τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο. Δεν ξέρω για άλλους, εγώ πάντως κλαίω από χαρά που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι με τόσο γλυκιά στάση και θέση απέναντι στο σύντροφο της ζωής τους και θα’ θελα να πάω στην Αμοργό μόνο για να πιω κατ’ εξαίρεση ένα καφεδάκι από τα χεράκια του.

Το άρθρο ΚΥΡ ΜΑΡΚΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

«Τα κατσίκια άπαξ και τα αφήσεις ελεύθερα αγριεύουν και έπειτα δεν ξανά γυρνάνε πίσω», λέει, και κάπως έτσι παρομοιάζει τον εαυτό του και τις εποχές που φεύγουν κι έρχονται. Οι Ιταλοί απαιτούσαν από τους βοσκούς να τους διαθέτουν το κρέας από τα κατσίκια και τα πρόβατα, κι όταν ο ένας από τους άλλους δύο βοσκούς της Νικουριάς αντιστάθηκε, τον σκότωσαν επί τόπου. Το ίδιο συνέβη και με τον πατέρα του, που ωστόσο δεν έχασε τη ζωή του. Οι Ιταλοί δεν απέβησαν ανταποδοτικοί στην ευγενική και σωτήρια κίνηση των Αμοργιανών απέναντι στους ομοεθνείς τους ναυαγούς, αλλά οι ίδιοι βούλιαξαν στην απληστία. Ο Νικόλας Τηραίος, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι της γενιάς του, έχει να αφηγηθεί σκληρές εικόνες μιας ζωής που απαιτούσε αρκετό ψυχικό και σωματικό σθένος.

Το άρθρο ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΗΡΑΙΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Όταν πήγε να υπηρετήσει το ναυτικό, μετά από 40 ημέρες τον κάλεσε ο ναύαρχος σπίτι του για να τον κάνει καμαρότο και μάγειρα. Εκεί υπηρέτησε για 25 μήνες στο σπίτι του ναυάρχου, τον οποίο, όμως, συνέλαβαν στη δικτατορία για αποστασία. Για να απολυθεί ο κυρ Γιάννης πήγε στον Βοτανικό και όταν τον έβαλαν σκοπιά, εκείνος από συνήθεια έφυγε αφήνοντας το όπλο στην σκοπιά. Στα 25 του επέστρεψε στην Αμοργό κι από τότε δεν ξανά έφυγε από το νησί, δίνοντας μεγάλη χαρά στον πατέρα του. Μελανό της προσωπικής του ζωής είναι το γεγονός πως σχιζοφρένεια έπληξε την πρώτη του γυναίκα, στο πλάι της οποίας και στάθηκε επί δέκα χρόνια στο Δαφνί. Όμως παντρεύτηκε ξανά μία γυναίκα από την Αστυπάλαια.

Αν και ταξίδευσε στο εξωτερικό, η δυσκολότερη στιγμή του στη θάλασσα έλαβε χώρα στο λιμάνι της Αμοργού, όταν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει χειμωνιάτικη θύελλα με άνεμο έντασης 10 μποφόρ. Όταν προσπάθησε να βγάλει το σκάφος από το νερό για να μην αναποδογυρίσει, το αντίκρισε χωρίς τιμόνι, με ένα κουπί και άλμπουρο. Ήταν δύο η ώρα τη νύχτα και το ρεύμα τους έπαιρνε προς τα μέσα, στα βράχια. «Τιμόνεψε», όπως λέει με γλώσσα ναυτική, το άλμπουρο, αλλιώς θα είχαν πνιγεί.

Σήμερα, και σχεδόν στα 80 του χρόνια, δεν έχει καημό τη θάλασσα και υπήρξε τόσο δραστήριος που έφτιαξε πολλά. Και μολονότι παρήλασαν μπροστά από τα νεανικά του μάτια κοσμήματα, ακριβά ρούχα, πούρα, ποτά κι ό,τι άλλο συνόδευε την πολυτελή ζωή του Ωνάση και της Κάλλας, ποτέ δεν είχε βλέψεις για περισσότερα από όσα απέκτησε. Φρόντισε στη ζωή του να εξασφαλίσει όσα χρειάζεται. Δεν έχει ανάγκη τα χρήματα, λέει χαρακτηριστικά, καθώς «έχει κάνει το κουμάντο του». Μετά από τη θέαση τόσης χλιδής, εκείνος έχει την ανάγκη να πηγαίνει για ψάρεμα, «γιατί αυτό είναι η ζωή του», δηλώνει κατηγορηματικά, απλά και απέριττα.

Το άρθρο ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΕΚΡΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Ενθυμούμενος με μεγάλη νοσταλγία αυτό το γλυκό κρουαζιερόπλοιο, αφηγείται πως όταν ήρθε η ώρα του να αποσυρθεί, αυτό ναυάγησε πηγαίνοντας στην Αφρική για να το λιώσουν. Συνδέθηκε τόσο πολύ μαζί του συναισθηματικά που αναφώνησε αναστενάζοντας «ας είναι ελαφρύ το κύμα που το σκεπάζει». Μετά από αρκετά χρόνια στα πλοία, επιστρέφει αρχές του 1990 και ανοίγει το πρώτο ζαχαροπλαστείο στα Θολάρια της Αμοργού, το οποίο διατηρεί μέχρι και σήμερα.

Σήμερα στα 66 του, αναπολεί τις εποχές κατά τις οποίες όση φτώχεια υπήρχε, υπήρχε άλλη τόση επάρκεια σε φαγητό, κρασί και κέφι. Σε μια εποχή που κυριαρχεί επικίνδυνα το πατριαρχικό πρότυπο και η έμφυλη βία έχει πάρει τις ανησυχητικές διαστάσεις επιδημίας, αναγνωρίζουμε περισσότερο από ποτέ την αξία της φράσης του «τότε μαθαίναμε να σεβόμαστε, να περιμένουμε και να διεκδικούμε τις γυναίκες». Όταν ήταν ο ίδιος έφηβος, αφηγείται, υπήρχαν κώδικες επικοινωνίας ανάμεσα στους ερωτευμένους νέους. Το αγόρι άφηνε το βράδυ ραβασάκι σε σημεία του χωριού και την επόμενη το κορίτσι το έπαιρνε. Διακριτικά, ευγενικά, τρυφερά, πολιτισμένα. Όλα αυτά δεν είναι απαραίτητα στις διαφυλικές σχέσεις και δεν εξασφαλίζουν για μετέπειτα μια κοινωνία υγιών ενήλικων μελών; Κανένα Γυμνάσιο και κανένα Λύκειο δεν θεμελιώνει αυτές τις αξίες στην καρδιά του εφήβου, κανένα Πανεπιστήμιο δεν τον κάνει ηθικό και χρήσιμο. Αυτό είναι γνωστό.

Το άρθρο ΝΙΚΟΛΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Η μοναδική φορά που είδε πολύ κόσμο συγκεντρωμένο ήταν όταν στα 17 του, έναν δεκαπενταύγουστο στα τέλη της δεκαετίας του 1960, χρειάστηκε μετά από πολύ καιρό να κατέβει από το βουνό για προμήθειες. Ο ίδιος περιγράφει τον πανικό του με τα εξής λόγια: «ένιωσα σαν φοβισμένο κατσίκι κι έτρεξα πίσω στο βουνό όταν αντίκρισα όλον αυτόν τον κόσμο και αυτόν το θόρυβο». Δεν θα την έλεγες αγοραφοβία τη συναισθηματική του κατάσταση, αλλά ανθρωποφοβία. Και καλά έκανε και αισθάνθηκε έτσι. Ποιοι ήταν όλοι αυτοί και γιατί έπρεπε να διαταράξουν τόσο πολύ τη στωική αταραξία του βουκόλου με την ηχορύπανση που παρήγαγαν τα ενοχλητικά τους στόματα;

Ο ρομαντικός Παύλος Γαβαλάς που σήμερα δηλώνει πως το μόνο που θα άλλαζε από τη ζωή του θα ήταν να χόρευε ακόμη περισσότερο με τη γυναίκα του στα πανηγύρια, έμαθε γράμματα διαβάζοντας το περιοδικό Ρομάντζο και εφημερίδες 2-3 μήνες μετά την εκτύπωσή τους που του έφερναν οι συγχωριανοί του. Στην Αμοργό μέχρι και το 1980 υπήρχαν 2-3 δρομολόγια τον μήνα, δεν υπήρχε ρεύμα, λιμάνι, δρόμοι και ηλεκτρισμός. Τι να τα κάνει ένας άνθρωπος απλός που βρήκε την ομορφιά της ζωής στην αγάπη του και στη φύση, μακριά από κάθε πομπώδη κρότο της τεχνολογίας και των αστόπληκτων εξαρτημένων της;

Το άρθρο ΠΑΥΛΟΣ ΓΑΒΑΛΑΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Με μια πρόσκληση σε κόντρα μέχρι τη Βασιλεία για αφορμή, σκέφτηκε πως ώσπου να πάει και να γυρίσει, η γαλοπούλα ακόμη θα ρόδιζε στο φούρνο. Από τη Βασιλεία ως το Παρίσι, ίσα να δουν το «εργαλείο» δυο τρεις φίλοι Γάλλοι, θα επέστρεφε σπίτι του πάνω στην ώρα για το τραπέζι.

Στη ζωή, το ένα φέρνει το άλλο, και τα δύο λειψά τσιγάρα που είχαν μέσα τα πακέτα από τον αυτόματο πωλητή, έγιναν η αφορμή να φτάσει εκείνος ως την Βόρεια Καρολίνα, συνεπαρμένος συθέμελα από την δίψα του ράλι. Η παραμονή Πρωτοχρονιάς, θα βρει εν τέλει την οικογένειά του να πετάει ως το Λος Άντζελες, για να τον συναντήσει και να φάνε επιτέλους παρέα εκείνη την γαλοπούλα.

Τη μισή του ζωή την πέρασε πάνω σε μία Χάρλευ και την άλλη μισή μέσα στη θάλασσα. Νοσταλγός των απέραντων δρόμων, εκείνων που κάνουν τον ορίζοντα να μοιάζει σχεδόν με άπιαστο όνειρο, τους άφησε πίσω του για να «δέσει» σε ένα καρνάγιο της Χαλκίδας.

Το άρθρο ΝΙΚΟΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.