Δεν είναι, όμως, το αξίωμα που κάνει έναν άνθρωπο άξιο. Άξιο τον κάνει ο χαρακτήρας του, ο τρόπος που σκέφτεται, δρα κι ελίσσεται, προκειμένου να αποπερατώσει την αποστολή του κινούμενος με ανιδιοτέλεια. Αν δεν ίσχυε αυτό στην περίπτωση της Μαρίας Κάκαλη, τότε δεν θα επιθυμούσε διακαώς οι δημότες του νησιού να αναδεικνύουν με σεβασμό και αγάπη τον τόπο τους ώστε να ζήσουν σε αυτόν καλύτερα από την ίδια και τους προγόνους της.

Αναλαμβάνοντας το «τιμόνι του δήμου» βρέθηκε αντιμέτωπη με τη δίμηνη ήδη έλλειψη ιατρικής κάλυψης του νησιού λόγω λήξης της σύμβασης της αγροτικής ιατρού, κι αμέσως έδρασε αποφασιστικά. Έπειτα από την παροχή βοήθειας εκ μέρους του Στρατού να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του νησιού με γιατρό που έκανε τη θητεία του στη Λήμνο, η δήμαρχος έσπευσε να φροντίσει για την ακτοπλοϊκή σύνδεση και την υγειονοµική κάλυψη του πληθυσµού. Μεγαλύτερη φαίνεται να στάθηκε για την ίδια η δοκιμασία της επέλασης εκατομμυρίων ακριδών που έθεσε το νησί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης το 2016-2017, καθότι η παράξενη αυτή εισβολή δεν απείλησε μόνο την πρωτογενή παραγωγή, δηλαδή την κτηνοτροφία, αλλά και τον οικισµό. Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να βγουν από τα σπίτια τους, θυμάται.

Η Μαρία Κάκαλη θυμάται, όμως, ακόμη πως το νησί αποτελεί σταθμό για πολλά μεταναστευτικά είδη πουλιών, πως έχει πλούσια προστατευόμενη χλωρίδα και πανίδα και πως ο επισκέπτης δεν θα απολαύσει εκεί μόνο τον ήλιο και παραλίες σαν το Αλονίτσι, το Παχύ και το Τρυγάρη. Θυμάται, πως αυτός ο οικότοπος διαθέτει και αξιοθέατα ιστορικής φύσεως, όπως είναι η εκκλησία του Αγίου Βασιλείου (1727), ένα από τα ελάχιστα μνημεία αρχιτεκτονικής της μεταβυζαντινής εποχής. η Μαράσλειος Σχολή, το Μουσείο ∆ηµοκρατίας, τα µνήµατα του Αγίου Μηνά όπου είναι θαµµένοι πολιτικοί κρατούµενοι, καθώς και αποµεινάρια στρατοπέδων σε ένα νησί που επί δεκαετίες αποτέλεσε τόπο εξορίας και µαρτυρίου. Θυμάται πως ο Δημοσθένης ήδη στους Φιλιππικούς του λόγους επισημαίνει στους Αθηναίους τη σπουδαιότητα της αρχαίας Αλοννήσου και τη σημαντική γεωγραφική της θέση στον μεγαλύτερο εμπορικό θαλάσσιο δρόμο της αρχαιότητας.

Γιατί όπου υπάρχει όραμα-θεματοφύλακας ιστορικής και πολιτιστικής κληρονοµιάς, ανοίγει ένα παράθυρο στο παρελθόν με θέα σε παρόν και μέλλον. Όπου υπάρχει μνήμη, υπάρχει ιστορία που εγείρει από τον λήθαργο της απραξίας αρετές και δυναμικές όπως είναι εκείνη του σεβασμού και της προνοητικότητας για ένα καλύτερο αύριο. Η Μαρία Κάκαλη δεν οραματίζεται μονάχα τον κάτοικο του νησιού περιβεβλημένο με τέτοιες ποιότητες, αλλά προσκαλεί και τον επισκέπτη σε έναν τόπο προσέλκυσης φυσιοδίφη και ιστοριοδίφη.

Το άρθρο ΜΑΡΙΑ ΚΑΚΑΛΗ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Ταξιδεύοντας από τα 17 του στον Περσικό κόλπο, τον Κόλπο του Μεξικού, ως και τα λιμάνια της Βόρειας Θάλασσας και ολόκληρης της Μεσογείου, μέχρι και ευρισκόμενος αναίτια σε φυλακή στη Λιβύη, προκειμένου να ανακουφίσει πλέοντας στα πάτρια ύδατα ψυχή και σώμα από τις οδύσσειες περιπλανήσεις του, το 1980 ο Λευτέρης Καραϊσκάκης από τη σαπφική Μυτιλήνη αγοράζει το τουριστικό πλοίο «Αιολίς». Εκτελώντας ήδη από το 1982 το δρομολόγιο Μυτιλήνη – Αϊβαλί, από το 1985 και επί τρία χρόνια υφίσταται έναν ανελέητο οικονομικό πόλεμο από τουρκικά τουριστικά πλοία.

Τι κι αν κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό με το πλοίο «Κανάρης» κατέλαβε το πρωί της 18ης Οκτωβρίου 1912 τον Άη Στράτη χωρίς κάποια ελληνοτουρκική σύγκρουση, την επίθεση κατά του Λευτέρη Καραϊσκάκη αποκορυφώνει μια ένοπλη καταδίωξη της Αιολίδας από το τουρκικό λιμενικό, ευτυχώς αναίμακτη εν τέλει, μολονότι ο ίδιος και το πλήρωμά του δέχτηκαν τα πυρά του λιμενικού. Απογοητευμένος θα ξαναφύγει ανθυποπλοίαρχος για δρομολόγια στη Μεσόγειο, όμως από το 1997 αναλαμβάνει το δρομολόγιο Λήμνος – Άη Στράτης και έκτοτε εξυπηρετεί στρατό και επιβάτες.

Περιπλανώμενος για χρόνια, παλεύοντας με τα κύματα και το αλάτι που του χάρισε τις γοητευτικές του ρυτίδες, θα γυρίσει, θα γυρίσει ξανά. Θα γυρίσει, να περιθάλψει τις πληγές που άφησε η μακρόχρονη απουσία του, να περιθάλψει τον Φιλοκτήτη του οίκου του. Θα γυρίσει εκεί που σήμερα στα 77 του χρόνια, κι ανοίγοντας τα θαλασσινά του χέρια για να τους χωρέσει όλους στην αγκαλιά του – οικογένεια κι εγγόνια – απολαμβάνει πλέον τις ευωδιές και τις οπτικές ομορφιές του περιβολιού του. Εκεί που εκτοπίστηκε ο Κώστας Βάρναλης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Μενέλαος Λουντέμης, ο Μάνος Κατράκης και πολλοί άλλοι. Θα γυρίσει στην Ἁλόννησο, στην αρχαία ονομασία του νησιού, έχοντας ήδη τιμήσει και ήδη χαράξει ανεξίτηλα στο είναι του περισσότερο από κάθε άλλον τις λέξεις ἅλς και νῆσος, τα συνθετικά του αρχαίου ονόματος του νησιού.

Το άρθρο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.