Το 1991 αγόρασε με τον αδερφό του από την Σύμη το Δελφίνι, το πρώτο τους καΐκι. Με τη θάλασσα έχει σχέση πραγματική, και με τις καλοσύνες της και με τ’ ανταριάσματά της. Μια απ΄ τις πιο δύσκολες στιγμές του ήταν πριν λίγα χρόνια στο δρόμο για τη Σάμο, πηγαίνοντας να επισκευάσουν το καΐκι. Καταμεσής του Ικάριου, σαν κίνησαν να φύγουν από τους Αρκιούς, τους έπιασε αέρας οκτώ μποφόρ. Βρήκαν απάγκιο για λίγο σε ένα λιμανάκι στους Φούρνους και από τύχη σωθήκανε. Την ημέρα που γυρίζανε, η θάλασσα τους αντάμειψε με καλοσύνη τέτοια, που όσο καθαρός και ακίνητος ήταν ο ουρανός, τόσο ήτανε και η θάλασσα.

Η Τήλος είναι όλη του η ζωή. Εδώ ψαρεύουν αστακούς, μπαρμπούνια, σκορπίνες, γαριδάκι και όσα ακόμη τους προσφέρει η θάλασσα. Είναι πλέον το μόνο καΐκι που απόμεινε να ψαρεύει στα πλούσια νερά του νησιού. «Έχει ωραίο ψάρι το νησί. Αν μας αφήσουν και τα θηρία μας όμως ε! Οι φώκιες! Έχει πάνω από πενήντα φώκιες ένα γύρο το νησί. Μέχρι και στο λιμάνι μπαίνουν. Είναι παμπόνηρες!».

Το άρθρο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Ο παππούς του είχε ταλέντο να ανοίγει πηγάδια, να βρίσκει νερό. Αυτό το μεράκι, το κληρονόμησε και ο κύριος Γρηγόρης μαζί με την γη του πατέρα του στην Έριστο. Η πρώτη του σπορά το ‘70 ήταν καρπούζια. Σκέφτηκε όμως, πως αφού οι άνθρωποι στο νησί δεν καλλιεργούσανε πατάτες, μπορούσε να δοκιμάσει εκείνος. Έτσι και έγινε η πρώτη καλλιέργεια πατάτας στο νησί και δοκίμασε να φυτέψει ακόμη και κόκκινη πατάτα.

Εκείνα τα πρώτα χρόνια τα έκανε όλα με τα χέρια του, έμαθε μόνος του να λειτουργεί κάθε λογής μηχανήματα, αντλίες, γεωτρήσεις, και όλα να τα επιδιορθώνει μόνος του. «Όλο το νησί από υδραυλικά εγώ το έκανα, μέχρι που μου δώσανε από τη Νομαρχία και πυροτεχνική άδεια.». Όταν άρχισε να εξελίσσεται η τεχνολογία, ξεκίνησε να χρησιμοποιεί τα πιο σύγχρονα συστήματα, μέχρι που σήμερα όπως λέει, ελέγχει το πότισμά του ακόμη και αν βρίσκεται στη Σύμη.

Κάθε μέρα, από το πρωί μέχρι το βράδυ είναι ακόμη στα χωράφια του για να κλαδεύει τις πορτοκαλιές, να μαζεύει τις ελιές, να φυτεύει τα ζαρζαβάτια του. Φορτώνει το φορτηγό του εδώ και σαράντα χρόνια, χειμώνα καλοκαίρι, και πηγαίνει την παραγωγή του ως τη Σύμη να τα πουλήσει μονάχος του. Ακόμη ψάχνει και δοκιμάζει ποικιλίες και μηχανήματα. Δεν μένει ήσυχος. «Κάθε πρωί που σηκώνομαι, ειδικά το καλοκαίρι, αφού πιω τον καφέ μου και βγω, πρέπει να γυρίσω όλα τα χωράφια. Μιλάω μαζί τους. Όταν βλέπω την ντοματιά που μεγαλώνει, ξέρω τι θέλει για να μεγαλώσει.».

Το άρθρο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΙΑΝΟΥΡΑΚΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

«Ήτανε δύσκολα τα χρόνια τότε, αλλά ήτανε ωραία. Ήμασταν μονιασμένοι. Κάναμε τα γλεντάκια μας στο καφενείο και ήτανε καλά. Τώρα έχουμε όλες τις ανέσεις αλλά δεν είμαστε πια δεμένοι. Έχει πια πολλές αρρώστιες και ο κόσμος δεν είναι πια γλετζές.».

Ο άνδρας της ήτανε ψαράς, από μικρό παιδάκι στη θάλασσα με τον πατέρα του. Τώρα τον φροντίζει καθώς αρρώστησε. Την βάρκα του την έχει δεμένη στο λιμανάκι, φρεσκοβαμμένη, φροντισμένη, να μην μαραζώνει μονάχη. Μαζί έβγαιναν για παραγάδι και για χταπόδια και ας μην ήξερε εκείνη από κολύμπι. «Δεν υπήρχε άλλος χταποδάς σαν τον Αντώνη μου.». Από τη μία έκανε παραγάδι, από την άλλη κρατούσε τα παιδιά στο χέρι και πάνω της είχε το μωρό σφιχτά στ’ ανάδεμα.

Από τα πέντε αδέρφια που ήταν, εκείνη έμεινε πίσω από τα μικράτα της να ακολουθεί τους γονείς στις δουλειές τους. Με τα χέρια τους σπέρναν και θερίζανε το σιτάρι, το κριθάρι και τη φάβα. Τυράννια, όπως λέει. Είχανε και αγελάδες, κατσίκια, πρόβατα. Άρμεγε, έκανε τυρί, σε όλα συμμετείχε. «Δύσκολα ήτανε, αλλά τα σπίτια είχαν απ’ όλα. Και βοηθούσαμε αν υπήρχε ανάγκη.».

Τον κυρ’ Αντώνη τον ήξερε από παιδί αλλά γνωρίστηκαν σαν τελείωσε από φαντάρος και την ζήτησε. Πέντε χρόνια που έλειπε στα καράβια, κρατούσαν την επικοινωνία τους μέσα από γράμματα και σαν επέστρεψε από τα καράβια παντρεύτηκαν.

Όλη η ζωή της το νησί, η οικογένειά της, η γη και οι άνθρωποί της.

Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

Το άρθρο ΕΛΕΝΗ & ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΜΑ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.