Το άρθρο ΣΤΕΡΙΟΣ ΖΥΓΚΛΑΚΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΠΑΠΑΣΤΥΛΙΑΝΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΥΤΟΥΒΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Κινητό δεν έχει μέσα στην τσέπη του παντελονιού του, όταν θελήσει κανείς να τον βρει, θα πρέπει να τον ψάξει στο πατρικό του. Το σπίτι αυτό, το Μεγάλο Ζυγομαλάδικο, ένα τετραόροφο αρχοντικό του 1870, μεσα σε ένα κτήμα 20 στρεμμάτων με πορτοκαλιές και μανταρινιές, το αγόρασε ο πατέρας του το 1939. Τα παιδικά όνειρα του Στέλιου Κόκκινου χτίστηκαν από τις καραμέλες και τις σοκολάτες που έφτιαχνε ο πατέρας του στο εργοστάσιό τους στο Λοτζ της Πολωνίας. Όταν όμως το ’49 το κομμουνιστικο καθεστώς κρατικοποίησε την βιομηχανία του πατέρα του, η οικογένειά έχασε τα πάντα και εν μία νυκτί επέστρεψε στην Χίο. Τα περιβόλια έδωσαν στην οικογένεια δουλειά, τα πορτοκάλια και τα μανταρίνια που μαζεύανε και εμπορεύονταν σε όλο το νησί και έξω από αυτό, έγιναν το βιός τους.

Μετά το φανταρικό του ο κύριος Στέλιος, έχοντας το εμπόριο στο αίμα του από πάππου προς πάππου, ξεκίνησε δική του δουλειά. Έμπορος νωπού κρέατος, προμήθευε όλα τα μπακάλικα και παντοπωλεία της Χίου. Σαν ήρθαν όμως τα μεγάλα ψάρια στην αγορά του νησιού, τα μικρά μαγαζιά κατέβασαν ρολά, μαζί και οι δουλειές του. Το περιβόλι είναι ακόμη στολισμένο δέντρα. Εκεί περνάει τις μέρες του, γεμάτος μνήμες. Μνήμες που έχουν αυτή τη μελένια μυρωδιά, την βελούδινη, καθώς βγάζουν τα εσπεριδοειδή λευκά ανθάκια και ευωδιάζει όλος ο κάμπος.

Αφήγηση – Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

Το άρθρο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΟΚΚΙΝΑΚΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Όλη του τη ζωή την πέρασε στο νησί, και έτσι το ψάρεμα δεν είναι μόνο επάγγελμα είναι και μεράκι, γι αυτό και τις μέρες που δεν βγαίνει στο πέλαγος με το καΐκι του, ρίχνει το αγκίστρι και αφήνει το μάτι του να φθάσει όπου δεν φθάνει το κορμί.

Το άρθρο ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΧΙΛΑΚΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Η δεύτερη ταυτότητά του είναι αυτή που καμαρώνει. Ζωοδόχος γι αυτόν είναι η συλλογή του από λαογραφικά αντικείμενα, που σήμερα βρίσκονται σε ένα κοντέινερ. Κάποτε όμως, ο κύριος Θωμάς την εξέθετε σε ένα μουσείο που έχει φτιάξει.

Είναι ένας άνθρωπος που μέσα από την απλή του καθημερινότητα, κρατά αθόρυβα ζωντανή την παράδοση του τόπου του, ενώ παράλληλα κλείνει τον κύκλο ενός επαγγέλματος, ως ο τελευταίος σαγματοποιός της Χίου.

Το άρθρο ΘΩΜΑΣ ΤΣΟΛΑΚΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Έζησε σε εκείνο το κομμάτι του χρόνου που είδε τις μεταφορές να γίνονται με καΐκια και μετά με φορτηγά πλοία, τους πολιτισμούς να πηγαίνουν και να έρχονται. Αυτός όμως κράτησε την ουσία της τέχνης του, τη σιγουριά που θα δώσει στον άλλον άνθρωπο να βγει στη θάλασσα και να μην έχει έννοια.

Γι αυτό και δεν την εκμεταλλεύτηκε ποτέ, «τι να τα κάνω τα πλούτη αν είναι να ξέρω ότι ο άλλος έχει πληγή». Αυτή είναι και η μοναδική έννοια που κουβαλάει ο ίδιος, μη φύγει και δεν καταφέρει να παραδώσει σε κάποιον την τέχνη του, και την ευαισθησία του γι αυτήν.

Το άρθρο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΟΡΑΚΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Στο τραπέζι μπροστά της είναι στρωμένη όλη της η ζωή, ο πιο πιστός της σύντροφος και η πιο μακραίωνη σχέση της, η μαστίχα. Από τα δέκα της χρόνια, τότε που «εκατάλαβεν τον κόσμο τούτο», τα δυο της χέρια έχουν καθαρίσει τόνους δάκρυα από τα Μαστιχόδεντρα της Χίου.

«Όταν ήμασταν εμείς νέες, οι άνδρες μας εκολλούσαν, αλλά εμείς προσέχαμε. Σήμερα γυναίκες και άνδρες είναι ελεύθεροι, αλλά ποτέ δεν χορταίνει ο ένας τον άλλο, έτσι είναι αυτή η σχέση».

Παρά τα 80 της χρόνια, η φωνή της αντηχεί νεανική στη γειτονιά και το γέλιο της γάργαρο, σαν κοριτσιού. Κάθε ταξίδι που έχει κάνει, ένα σεργιάνι για εκείνην, γεμάτο ενθύμια για την ζωή. Μια ζωή για την οποια μιλά με ευγνωμοσύνη, γιατί «Την ώρα του καθένας δεν την ξέρει».

Το άρθρο ΜΑΡΙΑ ΜΕΓΙΕ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

«Τα λεφτά για να βγούνε έχουν αγωνία» και αυτή η σκέψη την κράτησε για εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια μακριά από την πατρίδα της, την Χίο.

Στην Αθήνα δούλεψε όλα αυτά τα χρόνια αδιάλειπτα μες στο «Δρομοκαΐτειο». Η πόλη ήταν για εκείνη ένας νέος ορίζοντας, όμως όλος της ο κόσμος ήταν πάντα στο νησί.

Το άρθρο ΑΝΝΑ ΜΠΑΤΑ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Στη διάρκεια αυτών των δύο δύσκολων και ψυχοφθόρων χρόνων, η Μαρία έκανε τρεις δουλειές. Γεννημένη νησιώτισσα τη φοβήθηκε την υδροκέφαλη πόλη και αποφάσισε να γυρίσει στη Χίο, όπου και άνοιξε μαγαζί με φιάλες οξυγόνου. Ήταν μια δουλειά που δεν αγαπούσε, αφού η καρδιά της βρισκόταν στην ταβέρνα της, την οποία τότε λειτουργούσε μόνο τα καλοκαίρια.

Μια δεκαετία αργότερα, αποφάσισε να ακούσει την καρδιά της και να βάλει λουκέτο στο μαγαζί της.

Έκτοτε, λειτουργεί μόνιμα την ταβέρνα της, η οποία της προσφέρει μεγάλη χαρά και φημίζεται για τα απρόσμενα αλλά φιλόξενα γλέντια της.

Το άρθρο ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΟΥΛΗ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Δουλευταράς βιοποριστικά, δουλευταράς και από ευαισθησία. Έχει μάθει να προσφέρει σε ό,τι αγαπά. Στις γυναίκες, και στον τόπο του.

Χάριν στο ενδιαφέρον και τις ώρες που αφιέρωσε, ο τόπος του κατάφερε να συμβαδίσει με το χρόνο. Σε όποιο μέρος του κόσμου και αν βρέθηκε, δεν κατάφερε να τον κρατήσει μακριά από τη Χίο και το χωριό του.

Έχει περπατήσει «πέτρα προς πέτρα» τα βουνά της Χίου- και της Ελλάδας- αλλά της Χίου είναι αυτά που τον κάνουν να φοβάται το θάνατο, γιατί τότε δεν θα μπορεί να τα βλέπει. Για τον κύριο Νίκο, η θάλασσα χάνεται μπροστά στο μεγαλείο των βουνών, και ας είναι νησιώτης.

Το άρθρο ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΑΔΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.