Το 2013 ξεκίνησε η αποστολή της. Το έργο της: Να προσφέρει μερίδες φαγητού και συνάμα αγάπης σε 120 ανθρώπους και 33 οικογένειες στο νησί που το έχουν ανάγκη. Με ταπεινότητα που την κάνει ακόμη πιο σπουδαία, αποκρίνεται : «Δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο, παλιά μπόραγα να κάνω πιο πολλά πριν αρρωστήσω». Με διεισδυτική ματιά και τρυφερότητα ψυχής που ξεχωρίζουν, με μια καρδιά που δεν γνώρισε όσα απλόχερα προσφέρει, μετέτρεψε το σκοτάδι της σε φως και αυτό δίνει στο φαγητό της, μια γεύση μαγική.

Από το 2009-2013 γνωρίστηκε με τους «Αρχαγγέλους», τους ντόπιους που τη βοηθούν στην υλοποίηση της αποστολής της και τους φυλάει στις μπροστινές σελίδες του τετραδίου της και σίγουρα στην καρδιά της. Στο ίδιο τετράδιο κρατά τους «μαγειρεμένους» που περνούν τις Τετάρτες και τους «ωμούς» που παραλαμβάνουν πρώτες ύλες. Ενώ στις μεγάλες γιορτές εκτός από τους τακτικούς που έχει σημειώσει στα κιτάπια της, έρχονται και οι έκτακτοι, χώρια ότι υπάρχουν και οικογένειες σε μεγάλη ανάγκη που τις βοηθάει εξ ολοκλήρου όλο το χρόνο.

Η σχέση της με τη μαγειρική, μαμαδίστικη με ζεστασιά και φροντίδα που φαντάζεται γιατί η ίδια δε γνώρισε. Μηδενική αλλοίωση των ελληνικών γεύσεων με «το λάδι να πηγαίνει και να έρχεται αφού το λαδερό πρέπει το νιώθεις» λέει χαριτολογώντας. Σε αυτό τον αέναο κύκλο εργασιών, δε ξεχωρίζει καμία στιγμή μιας και όλες έχουν τη δίκη τους χάρη για εκείνη. Παρά μόνον όταν βλέπει τους καταψύκτες γεμάτους, χαζεύει τους ανθρώπους να φεύγουν «φορτωμένοι με γεμάτες σακούλες» και με τη φαντασία της, νοερά, κάνει εικόνα τον τελικό προορισμό τους.Τότε νιώθει ότι «βαστάει όλο τον κόσμο στα χέρια της», πλήρης και ευτυχισμένη.

Κείμενο: Φερενίκη

Το άρθρο ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΜΟΥΔΗ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΚΩΣΤΑΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΙΩΣΗΦ ΒΙΔΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Η Τήνος είχε την τιμή του γενεθλίου τόπου του γενναιόψυχου θαλασσινού αλλά και πολυτεχνίτη Δημήτρη Χατζή, μία μέρα του 1961. Έφυγε πολύ νωρίς απ’ το νησί του για να υπηρετήσει ως μηχανικός στα καράβια, τα οποία και τελικά υπήρξαν συνοδοιπόροι του για περίπου μια εικοσαετία, και μόλις στα 27 του χάρη στην εργασία και την εργατικότητά του έχτισε σπίτι. Του άρεσε πολύ η θαλασσινή του πορεία, αλλά η επιθυμία του για οικογένεια τον προσανατόλισε σε στεριανές τεχνουργίες: επιστρέφοντας από τα καράβια ξεκίνησε ως βοηθός σιδηρουργού και μαρμαροτεχνίτη και έφτασε να κατέχει στο έπακρον την τέχνη της σιδηρουργίας χάρη στην αγάπη του προς εκείνη, την οποία και δεν μείωσε ούτε στο ελάχιστο ακόμη και η απώλεια ενός δαχτύλου του. «Αυτή η δουλειά σπάει κόκκαλα», λέει χαρακτηριστικά, κι ενώ παλιά υπήρχε η ελπίδα να καταπιαστούν με αυτήν οι νέοι, πλέον αισθάνεται πως έχει απομείνει ο τελευταίος τεχνίτης. Όταν, ακόμη νεαρός, μάθαινε τ’ απογεύματα τη σιδηρουργία, τα πρωινά εργαζόταν ως μαραγκός, κι ήτανε τότε που οι μοίρες όρισαν τη γνωριμία του με την γυναίκα του, όταν ο συνεργάτης του μεσολάβησε να γνωριστούν, κι εκείνοι παντρεύτηκαν μέσα σε έξι μήνες. Υπήρξε, μάλιστα, η πρώτη καθολική που πήγε στο χωριό του. Δεν είναι μόνο ο σίδηρος, το μάρμαρο και το ξύλο εκείνες οι πρώτες ύλες που κέρδισαν από νωρίς το ενδιαφέρον του, μα ασχολείται πλέον και με τ’ αμπέλια, τα χωράφια και τα ζώα.

Ο πολυπράγμων Δημήτρης Χατζής θυμάται πως την εποχή που ταξίδευε έχανε τις εποχές, τις οποίες και άρχισε να απολαμβάνει μετά την επιστροφή του: τότε άρχισε να συλλέγει χορταρικά και φρούτα, τότε να περιμένει τα πρωτοβρόχια για την καλλιέργεια της γης, όπως και την άνοιξη για να κάνει μπάνιο στη θάλασσα. Όλα αυτά τα είχε στερηθεί. Προτίμησε να ταξιδεύσει μαζί με τη γυναίκα του όσο περισσότερο μπορούσε, κι όχι να επιδοθεί σε μια ανούσια και περιττή χρηματοσυλλογή. Μα πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει «παρατηρητής του κόσμου και της ιστορίας», όπως ο ίδιος λέει; Αναφορικά, με την αντίληψη που έχει του έθνους του γενικά αλλά και του τόπου του ειδικά, αναρωτιέται «πώς γίνεται ο Έλληνας που δημιούργησε την ιστορία, σήμερα να είναι ανιστόρητος», ενώ δηλώνει πως εκείνος «που δεν έχει φύγει από την γενέτειρά του δεν μπορεί να την εκτιμήσει». Η ζωή του, όμως πρωτίστως, περνάει πολύ δυνατά μηνύματα, γροθιά στην ασχήμια κι ελπίδα αλλαγής: αγάπη για τον άνθρωπο με αλληλέγγυα συναισθήματα, αγάπη για το εμείς και τη συντροφική συνύπαρξη, αγάπη για τη φύση και τη χαρά που δίνει η αξιοποίησή της, αγάπη για την εργασία, τη δημιουργικότητα και την αξία της στη ζωή μας.

Κείμενο: Αγγελική Ηλιοπούλου

Το άρθρο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Μέσα στις κακουχίες του, έβρισκε στήριγμα στη μουσική και όταν κάποτε μπάρκαρε για τη Χαβάη, κόντεψε να χάσει την επιστροφή, γιατί ήθελε πολύ να μάθει να παίζει χαβανέζικα μουσικά όργανα. Στόχος του ήταν να γυρίσει στον Πύργο και να κάνει καντάδα στην αγαπημένη του -διαφορετική από κάθε άλλη- κάτι που έμελλε να καταλήξει σε Λαϊκό Δικαστήριο στην πλατεία του Πύργου εξαιτίας της σύλληψης ολόκληρης της παρέας από τους χωροφύλακες. Το Ειρηνοδικείο λειτουργούσε μια φορά τον μήνα και οι ίδιοι έπρεπε να δώσουν 50 δραχμές έκαστος στον δικηγόρο, για να τους εκπροσωπήσει. Δεν είχαν όμως αυτά τα χρήματα με αποτελέσμα να αποφασίσουν να εκπροσωπήσουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.

Όταν ο χωροφύλακας απευθύνθηκε στον Πρόεδρο του Δικαστηρίου λέγοντάς του: «Τραγουδούσαν γκαροφώνως μετά τα μεσάνυχτα!», πήρε τον λόγο ο αρχηγός, ο Πολογιώργης απαντώντας: «Εμείς τραγουδάμε ωραία, κύριε Πρόεδρε. Ρωτήστε και το κοινό» και το κοινό απάντησε: «Αηδόνια!».

Τότε οι κατηγορούμενοι πήραν την άδεια από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου να φέρουν τα όργανά τους, για να αποδείξουν πόσο καλοί είναι. Όταν ξεκίνησαν να παίζουν το τραγούδι «Αν παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι», ο Πρόεδρος ενθουσιασμένος τους παρότρυνε να συνεχίσουν, με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μετατραπεί σε μια πολύ ξεχωριστή μουσική παράσταση! Στο τέλος, αθώωσε ο Πρόεδρος τους πέντε νέους με περίσσεια χαρά και καταδίκασε ομοφώνα τον χωροφύλακα λέγοντάς του «Κύριε χωροφύλαξ, εγκληματίσατε!».

Το άρθρο ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.