Ανέκαθεν τον γοήτευε η ηρεμία, η κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων κι ο σεβασμός. Πλέον λέει πως ντρέπεται ακόμη και να δει τηλεόραση με όλα όσα λένε. Υπήρξε εργένης που πιθανόν απόλαυσε τα προτερήματα της μοναχικής ζωής, μα τώρα, όπως λέει, αισθάνεται μοναξιά. Η θάλασσα και το ψάρεμα είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά ολόκληρη η ζωή του και μόνο για δύο μήνες έφυγε ως ναύτης από το νησί. Όμως δεν ήθελε να μείνει μακριά από τη βάρκα κι από την αλιευτική του εμπειρία στον τόπο του κι ήρθε ξανά στη Σίφνο του. Κι έτσι, ο μοναχικός και ηπίων τόνων αλιέας με τα θαυμαστά μάτια ομορφαίνει με την παρουσία του τη γενέτειρά του.

Κείμενο: Αγγελική Ιλιοπούλου

Το άρθρο ΙΟΥΛΙΟΣ ΘΥΜΑΡΙΤΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Όταν ακόμη σπούδαζε Πολιτικές επιστήμες και Κοινωνιολογία, ο Κώστας κατόρθωσε να κάνει ένα ταξίδι ζωής με συμφοιτητές του στην Κούβα. Διηγείται πως πήγε εκεί έχοντας μαζέψει χρήματα από οικοδομικές και γεωργικές εργασίες και πως έμεινε για έναν χρόνο με τους φίλους του μαζεύοντας ζαχαροκάλαμα, εργασία για την οποία ανταμείφθηκαν απλώς με τη δωρεάν διαμονή και διατροφή τους. «Εκεί έμαθα να ζω απλά και να γιορτάζω κάθε στιγμή της ζωής» δηλώνει με νοσταλγία, ενώ συνεχίζει λέγοντας «το κράτος υποστηρίζει όλους τους ανθρώπους• μπορεί να μην έχουν πολλά, αλλά δεν ονειρεύονται το Big Deal. Είδαμε κι εμάς πού μας οδήγησε».

Μετά από αυτό το ταξίδι επέστρεψε στο νησί κι έκτοτε δεν ταξίδεψε ποτέ ξανά. Ποτέ και πουθενά. «Ξέρεις, όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται μοιάζει με γελοιογραφία, γι’ αυτό δεν ήθελα να πάω ξανά στη Κούβα», λέει. Άλλωστε, μετέφερε όλη τη φιλοσοφία, τον αέρα και το άρωμά της στο μπαράκι του, το «Κάστρο», που έστησε εντέχνως στη Σίφνο, ένα καταφύγιο στο οποίο φιλοξένησε όλες του τις μνήμες, τα οράματα και τις ιδέες, και όπου εδώ και 29 χρόνια περνάει τις ημέρες και τις νύχτες της ζωής του, όπως ο ίδιος λέει, χειμώνα – καλοκαίρι. Το καλοκαίρι έχει κόσμο και πολλή δουλειά, ενώ η έλευση του χειμώνα θα σημάνει για τον Κώστα ψάρεμα και ενασχόληση με τη γη, τα κτήματα, τις ελιές και τα ζώα, διάβασμα και άκουσμα μουσικής, από ρεμπέτικα και Θεοδωράκη έως κουβανέζικα.

Στους τοίχους του «Κάστρου», δεσπόζουν η σημαία της Κούβας, φωτογραφίες του Φιντέλ Κάστρο και του Τσε Γκεβάρα, συνθήματα, αγωνιστικοί χαιρετισμοί και ύμνοι στην ελευθερία. Διακοσμητικά του στοιχεία είναι διάφορα αντικείμενα επανάστασης, στοίβες από άδεια μπουκάλια Havana Club μέσα σε καρότσια μεταφοράς οικοδομικών υλικών, ξένα χαρτονομίσματα, υπογραφές και σχόλια πελατών, δημοσιεύματα του ξένου τύπου και μια κατακόκκινη τουαλέτα. Την αισθητική του συμπληρώνουν σπασμένα πήλινα αγγεία ως τασάκια, κουρελούδες στρωμένες για να κάθεται ο κόσμος στα λευκά πεζούλια κι ένα βουνό από άδειες φιάλες κουβανέζικου ρούμι που πρωταγωνιστεί στην αυλή. Όταν ο Κώστας ερωτήθηκε γιατί ο Τσε και ο Φιντέλ, εκείνος απάντησε «γιατί ο Τσε πέθανε γι’ αυτό που πίστευε και ο Φιντέλ έζησε πενήντα χρόνια με αυτό που πίστευε».

Ο Κώστας δημιούργησε κάτι σαν αυτοσχέδιο μουσείο για τους δύο ήρωές του, ενώ παράλληλα μοιάζει με μυστική κρύπτη σε κάποιο ακατοίκητο νησί στην Καραϊβική θάλασσα. Έχει ορθώσει το δικό του κάστρο κι έχει περιχαρακωθεί μέσα σ’ αυτό, ζώντας με τις δικές του αναμνήσεις, τα όνειρα και τις ιδέες μιας επανάστασης στην οποία δεν είχε την τύχη να συμμετάσχει. Είναι όμως περήφανος για την ιστορία κι αν μη τι άλλο η αισιοδοξία πλαισιώνει τη ματιά του ψιθυρίζοντας “hasta la victoria siempre!”

Κείμενο: Αγγελική Ιλιοπούλου

Το άρθρο ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Ο Παπαγιάννης γεννήθηκε το 1948 και χειροτονήθηκε στα 33 του. Όταν ήταν στο γυμνάσιο δούλευε μαθητευόμενος δίπλα σε μαραγκό για τριάντα μήνες, ενώ πήρε το πρώτο του χαρτζιλίκι μετά από μήνες δουλειάς. Ύστερα έβγαλε φυλλάδιο, ναυτολογήθηκε με το Βαπόρι Φρειδερίκη και, όπως λέει λυπημένος, «μεταφέραμε ψυχές στην Αμερική». Μετά από οκτώ ταξίδια στην Αμερική και αρκετά άλλα στην Ευρώπη επέστρεψε και έκανε το στρατιωτικό του, κατά τη διάρκεια του οποίου στιγματίστητε από ένα επεισόδιο με έναν αξιωματικό αδίκως, καθώς χωρίς να τον προκαλέσει κατηγορήθηκε ότι ήταν κομμουνιστής κι από τότε μέχρι και το τέλος της θητείας του πέρασε πάρα πολύ δύσκολα.

«Χάσαμε την ελληνικότητά μας και τη σπουδαία καταγωγή μας για να αντιγράψουμε τον παρακμιακό δυτικό τρόπο ζωής» διατείνεται με παράπονο και νοσταλγία. Ο θαλασσινός ιερέας όταν έχει χρόνο γράφει ποιήματα για να εκτονώσει τα συναισθήματά του, διαπιστώνει γύρω του την απουσία του σεβασμού και της ταπεινότητας και είναι πολύ απογοητευμένος που οι νέες γενιές δεν ασχολούνται με τις γεωργικές εργασίες και με τη μάνα γη, την τροφό όλων. Όσο παλαιότεροι τόσο και πιο ρομαντικοί και μάχιμοι είναι οι άνθρωποι.

Κείμενο: Αγγελική Ιλιοπούλου

Το άρθρο ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Ήρθε στα 20 της από την Σύρο για να πιάσουν δουλειά οι γονείς της. Εδώ όταν ήρθε της ετοίμασαν ένα γλέντι με βιολιά για να καλωσορίσουν την πρωτευουσιάνα από την Σύρο όπως λέγανε. Εκεί γνώρισε τον άνδρα της ζωής της με τον οποίο δεν είχανε περιουσία αλλά η πραγματική αγάπη, συντροφιά και αλληλεγγύη τους έκανε να ζήσουν μια γεμάτη και χαρούμενη ζωή. Μαζί πηγαίνανε με την Ανατολή στα χωρια, για μαζί επιστρέφανε και μαγειρεύανε.

Η Φλώρα είναι μια υπέροχη φυσιογνωμία που μέχρι και σήμερα πηγαίνει κάθε πρωί και μαζεύει φασόλια, κολοκύθια, κρεμμύδια και ό,τι άλλο βγάζει η γη. Είναι ευγνώμων για τα χωράφια της, αγαπάει πολύ το νησί της Σίφνου και την Ελλάδα. Όταν μιλάει για την γη της δακρύζει από ευγνωμοσύνη και χαρά. Η μορφή της είναι σε μόνιμη βάση όπως όταν σκύβει για να μαζέψει τα φασόλια, εχει παρέα ένα σκυλάκι στο περπάτημά της και την επιστροφή της από τα χωράφια. Μέχρι να σταματήσει να περπατά δεν πρόκειται να σταματήσει να μαζεύει εκείνα που βγάζει η γη και να τα δίνει στα εγγόνια της όπως λέει .

Κείμενο: Αγγελική Ιλιοπούλου

Το άρθρο ΦΛΩΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Όταν ήταν έφηβος τα αγόρια έπαιζαν τα «τσούνια», ένα παιχνίδι κατά το οποίο όποιος κέρδιζε έδινε το χαρτζιλίκι του στο κορίτσι που του άρεσε. Ακόμη θυμάται με παράπονο όχι μόνο πως λόγω της πρωινής του δουλειάς με τα ζώα και τα χωράφια αλλά και της βραδινής με το κουρείο δεν προλάβαινε να πάει να παίξει, αλλά και πως μολονότι δούλευε τόσες ώρες δεν μπορούσε να πάει να κερδίσει και να δωρίσει το χαρτζιλίκι του σε εκείνη που ήθελε. Ωστόσο, από τα 13 του ο Χρήστος Ψαρρής ήξερε τη γυναίκα που θα παντρευόταν, την οποία και διεκδίκησε με μαντινάδες και στον γάμο θα της πει: «ποτήρι σε κρυστάλλινο σε ασημένιο δίσκο, όλες τις χάρες του θεού επάνω σου τις βρίσκω».

Στον γάμο της κόρης του θα πει «ένα σωρό σε θέλουνε, δεν ξέρω αν αληθεύει, μα εσύ να πάρεις κόρη μου αυτόν που σε λατρεύει, για μένα περισσεύει», όπως και «κάθε βήμα στη ζωή μέτρα το και περπάτα, γίνε για με παράδειγμα και όποιον θες αγάπα». Τη δημιουργική του φύση εξώθησε δυστυχώς και ο πόνος του για την παράλυτη δυστυχώς πλέον κόρη του που πάσχει εδώ και είκοσι χρόνια από σκλήρυνση κατά πλάκας, κι όταν ένας συγχωριανός του τον ρώτησε γιατί ήταν συννεφιασμένος, εκείνος ψέλλισε «πολλά ή λίγα βάσανα όλος ο κόσμος έχει, αλλά εγώ έχω αγιάτρευτη πληγή που μέρα νύχτα τρέχει».

Όταν στα 45 του τού είπαν πως δεν μπορούσε πλέον να δουλεύει στην οικοδομή λόγω σοβαρού προβλήματος στη μέση, αποφάσισε να ασχοληθεί με την αγιογραφία γιατί, όπως λέει, δεν αντέχει να κάθεται ούτε λεπτό. Ο πολύπλευρος οικοδόμος με τις καλλιτεχνικές τάσεις που προδίδει τόσο η ενασχόλησή του με τη στιχουργία όσο και με την αγιογραφία, φρόντισε και για τις πνευματικές αλλά και για τις πρακτικές του ανάγκες, και σήμερα κοντά στα 80 του, δραστήριος ακόμη, μαστορεύει το μετόχι του και είναι αυτάρκης σε λαχανικά, κρέας και κρασί. Ο Χρήστος Ψαρρής είναι ένας μαχητής που επέλεξε να εξορκίσει τις πικρίες της ζωής με τη δύναμη του λόγου, της ψυχής και τη θέληση ν’ αφήσει το δικό του μικρό στίγμα στη στιγμή του χρόνου.

Κείμενο: Αγγελική Ιλιοπούλου

Το άρθρο ΧΡΗΣΤΟΣ ΨΑΡΡΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Έκανε έναν γάμο αλλά δεν κράτησε για πολύ και έκτοτε παρέμεινε εργένης από επιλογή. Παρά όμως αυτήν την εκούσια επιλογή, μια νοσταλγία και μια πικρία διαφαίνεται στις εκφράσεις του προσώπου του, στην καταφατική του απάντηση πως όντως είναι ο τελευταίος τεχνίτης του πηλού και ως εκ τούτου το πατροπαράδοτο σιφνέικο εργαστήριο θα κλείσει μετά από αυτόν κι έπειτα από αιώνες. Ο ρομαντικός αυτός άνθρωπος που πιστεύει πως η αγγειοπλαστική τρέφεται από την ψυχή, άφησε πολλά έργα που τρέφουν και τέρπουν τη δική μας και είναι το τελευταίος κλάδος του δέντρου αυτής της όμορφης τέχνης στο νησί της Σίφνου.

Κείμενο: Αγγελική Ιλιοπούλου

Το άρθρο ΚΩΣΤΑΣ ΔΕΠΑΣΤΑΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.