Το άρθρο ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΑΜΠΡΙΔΗΣ & ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΟΚΚΙΝΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Πολλές φορές βρέθηκε να φοβάται για τη ζωή του, όπως στο πιο μεγάλο του ταξίδι, δεκατρείς ημέρες, από Ελλάδα Καναδά. Καθώς ταξίδευαν στη μέση του ωκεανού, περικύκλωσαν το πλοίο τέσσερις κυκλώνες. Ακυβέρνητοι στη μέση του πουθενά, καρτερούσαν για πέντε μέρες ζωσμένοι τα σωσίβια να ξεφύγουν από τον καιρό. Ήταν τόση η δύναμη του αέρα, που το πλοίο μαζί με μία από τις λέμβους του, έχασε και όλο του το χρώμα απ’ έξω, ξεγυμνώθηκε εντελώς από τη δύναμη με την οποία το μαστίγωνε ο αέρας, που καθώς έφτασαν Καναδά, βγήκε στη στεριά για επισκευή. «Το βαπόρι είναι δουλειά 24ωρου, δεν σταματά ποτέ όσο είσαι επάνω, πάντα κάτι πρέπει να κάνεις, πάντα μαζί του ασχολείσαι.». Οι άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά είναι δύο λογιών λέει, εκείνοι που δεν βγαίνουν από το καράβι και έχουν στο νου τους να κάνουν ένα καλό κομπόδεμα, και εκείνοι που μόλις πιάσουνε λιμάνι αναζητούν την διασκέδαση, να ανακαλύψουν τη ζωή που κρύβει κάθε μέρος.

Ο Νίκος πάντα την διασκέδαζε την ζωή του, γι’ αυτό και τον φωνάζουμε «μπουμπούκι», γιατί ότι μπορούσε να χαρεί το χάρηκε, και τα ταξίδια του και τις γυναίκες της ζωής του και τη φύση που λατρεύει. Η ζωή όπως λέει, δεν είναι να έχεις λεφτά, την παλεύεις και έτσι αν θες, χωρίς φράγκο, και με δέκα θα ζήσεις και με χίλια. «Όχι πως δεν θα ευχαριστηθώ να πάω σε ένα καλό ξενοδοχείο να μείνω. Αλλά με ευχαριστεί πιο πολύ να είμαι επάνω στο βουνό, να ακούω μόνο αυτό, που δεν σου τρώει την κεφαλή. Όπου και να πας ο νους του κόσμου είναι στο χρήμα, αλλά μαζί σου θα τα πάρεις; Ο καθένας το πώς το βλέπει είναι το θέμα. Η μεγάλη ζωή δεν με ενδιαφέρει, και με έναν καφέ και με ένα ποτήρι κρασί θα την εβρώ. Να το διασκεδάζεις, αυτή είναι η λογική της φύσεως.»

Η πρώτη του γυναίκα, Σεβιλιάνα, την παντρεύτηκε ορθόδοξα μα και καθολικά, και θα μείνει μαζί της για πάντα παντρεμένος με τα δεσμά του αλλότριου δόγματος, αφού να τα σπάσει σύμφωνα με τη θρησκεία δεν μπορεί. Την δεύτερη γυναίκα του, του την στέρησε ο θάνατος. Με την τρίτη του γυναίκα είναι ακόμη μαζί. Στις δυσκολίες που έρχονται, εκείνος προτιμά να είναι αισιόδοξος και να πιστεύει πως ό,τι και να ‘ρθει θα περάσει, γιατί αν τα αφήσεις σε τρώνε.

Το 1991, ένα βράδυ μέσα στο καταχείμωνο που είχε μείνει στο νησί για τις γιορτές, καθώς τα έπινε στα μπουζούκια, έπιασε κουβέντα με έναν βοσκό. «Θα τα πουλήσω τα ζώα. Πόσα λεφτά θέλεις; Τόσα. Πάρ ‘τα.». Έτσι απλά απέκτησε τα πρώτα του ζώα. Ο πατέρας του ήταν βοσκός, μα τα ζώα του τα είχε πουλήσει προ πολλού. Δέκα χρόνια που ήταν στη γύρα ο Νίκος, του φύλαξε τα δεκαπέντε ζωντανά ένας άλλος βοσκός, μέχρις ότου εκείνος επέστρεψε και τακτοποιήθηκε μόνιμα στην Ίο το 2002. Περιέφραξε τα κτήματά του και άρχισε να ασχολείται μαζί τους, ενώ παράλληλα έκανε και άλλη δουλειά. Το 2006 τα άφησε όλα και αφοσιώθηκε σε αυτά. «Παρότι ήμουνα τόσα χρόνια μέσα στη θάλασσα, αν μεγαλώσεις με τα ζωντανά δεν τα ξεχνάς, είναι δυνατά σαν τον μαγνήτη. Το κουβαλάς μέσα σου.».

Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

Το άρθρο ΝΙΚΟΣ ΖΑΚΧΑΙΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το 2013 ξεκίνησε η αποστολή της. Το έργο της: Να προσφέρει μερίδες φαγητού και συνάμα αγάπης σε 120 ανθρώπους και 33 οικογένειες στο νησί που το έχουν ανάγκη. Με ταπεινότητα που την κάνει ακόμη πιο σπουδαία, αποκρίνεται : «Δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο, παλιά μπόραγα να κάνω πιο πολλά πριν αρρωστήσω». Με διεισδυτική ματιά και τρυφερότητα ψυχής που ξεχωρίζουν, με μια καρδιά που δεν γνώρισε όσα απλόχερα προσφέρει, μετέτρεψε το σκοτάδι της σε φως και αυτό δίνει στο φαγητό της, μια γεύση μαγική.

Από το 2009-2013 γνωρίστηκε με τους «Αρχαγγέλους», τους ντόπιους που τη βοηθούν στην υλοποίηση της αποστολής της και τους φυλάει στις μπροστινές σελίδες του τετραδίου της και σίγουρα στην καρδιά της. Στο ίδιο τετράδιο κρατά τους «μαγειρεμένους» που περνούν τις Τετάρτες και τους «ωμούς» που παραλαμβάνουν πρώτες ύλες. Ενώ στις μεγάλες γιορτές εκτός από τους τακτικούς που έχει σημειώσει στα κιτάπια της, έρχονται και οι έκτακτοι, χώρια ότι υπάρχουν και οικογένειες σε μεγάλη ανάγκη που τις βοηθάει εξ ολοκλήρου όλο το χρόνο.

Η σχέση της με τη μαγειρική, μαμαδίστικη με ζεστασιά και φροντίδα που φαντάζεται γιατί η ίδια δε γνώρισε. Μηδενική αλλοίωση των ελληνικών γεύσεων με «το λάδι να πηγαίνει και να έρχεται αφού το λαδερό πρέπει το νιώθεις» λέει χαριτολογώντας. Σε αυτό τον αέναο κύκλο εργασιών, δε ξεχωρίζει καμία στιγμή μιας και όλες έχουν τη δίκη τους χάρη για εκείνη. Παρά μόνον όταν βλέπει τους καταψύκτες γεμάτους, χαζεύει τους ανθρώπους να φεύγουν «φορτωμένοι με γεμάτες σακούλες» και με τη φαντασία της, νοερά, κάνει εικόνα τον τελικό προορισμό τους.Τότε νιώθει ότι «βαστάει όλο τον κόσμο στα χέρια της», πλήρης και ευτυχισμένη.

Κείμενο: Φερενίκη

Το άρθρο ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΜΟΥΔΗ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΑΝΝΟΥΣΙΟ ΜΑΝΟΛΙΚΑ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΜΑΡΙΑ ΔΡΟΣΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Στο δεύτερο ταξίδι του στην Αμερική αποφάσισε να την κοπανήσει απ’ το πλοίο και να δοκιμάσει την τύχη μου στη Νέα Ήπειρο. Το μεράκι για τα καράβια του έφυγε όταν αντίκρισε πρώτη φορά την ζωή εκεί. Χωρίς χρήματα, χωρίς γνωστούς, βρήκε κάποιους Έλληνες που με την ευκαιρία της ανάγκης του για δούλευα τον έκαναν λαντζιέρης σε εστιατόρια για μερικά δολάρια. Ένα σπασμένο πόδι από απροσεξία της στιγμής, ήταν το εισιτήριό του για την Ελλάδα. Έπειτα, πήγε και ήρθε στην Αμερική κάμποσες φορές, ώσπου αποφάσισε να γυρίσει και να μείνει ως το ‘76. Εκείνο το καλοκαίρι γύρισε στην Ελλάδα, έμεινε τρεις μήνες και αποφάσισε να επιστρέψει στην Νέα Υόρκη, να μαζέψει τα υπάρχοντά μου και να φτιάξει ένα εστιατόριο μαζί με την γυναίκα του στην Θηρασιά, για τον κόσμο που ερχόταν στο νησί και δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Το μαγαζί του ήταν από τα πρώτα μαγαζιά για τους νεοφερμένους τουρίστες. Τα καλοκαίρια τα περνούσε στο νησί και τους χειμώνες στην Αμερική. Δεν περίμεναν να βγάλουν χρήματα από αυτό το εστιατόριο, απλά ήθελε όσα είχαν δει τα μάτια του στην άλλη άκρη να τα εφαρμόσει στο νησί για συμβάλει όσο μπορούσε την ανάπτυξή του και ταυτόχρονα να το γνωρίσει καλύτερα. «Η ανάπτυξη ενός τόπου δεν είναι το προσωπικό συμφέρον, είναι το συνολικό συμφέρον. Πρέπει όλοι μαζί να δημιουργούμε κάτι για τον τόπο μας, γιατί αν δεν το κάνουμε πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Και αυτό το βλέπω να συμβαίνει και τώρα. Όλοι κοιτάνε και κανείς δεν κάνει κάτι.»

Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

Το άρθρο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΟΜΙΚΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΚΟΡΚΟΔΕΙΛΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

«Είχα την εντύπωση πως Γερμανοί λέγονται οι άνθρωποι που φοράνε τα ρούχα αυτά τα χακί». Θυμάμαι τους βομβαρδισμούς, οι Εγγλέζοι ερχόντουσαν στα νότια, εκεί που λέγεται Προβατάς, και χτυπούσαν να εξουδετερώσουν μια πυροβολαρχία, η οποία είχε κανόνια που κάποτε πρέπει να ήταν του Ελληνικού ναυτικού. Πριν αρχίσουν οι βολές από τον Τράχηλα, ένας αξιωματικός πυροβολικού, δεν υπήρχαν τότε ασύρματοι, τους έλεγε πόσες μοίρες δεξιά, πόσες αριστερά για να στοχεύσουν. Δεν ήταν δυνατό να σκοπεύσεις όπως σήμερα. Τα αεροπλάνα τα εγγλέζικα τους ενδιέφερε να χτυπήσουν εκεί όπου υπήρχε στρατιωτική δύναμη, πολλές φορές όμως έφευγαν οι βόμβες και χτυπούσαν αλλού. Θυμάμαι είχα ξεκινήσει να πηγαίνω στις Πλάκες σε ένα σπίτι, ακούσαμε τις σειρήνες που της σήμανε η αστυνομία για να πάμε σε μέρος ασφαλές, εμπήκαμε σε μια σπηλιά και έσκασε η οβίδα από πάνω μας.

«Οι τράτες τότε τραβούσαν νύχτα στη Ψάθαινα, η διοίκησης η Γερμανική απαγόρευε μετά τη δύση του ηλίου να κυκλοφορούν άνθρωποι». Πηγαίναν όμως κάποιοι κρυφά να πάρουν μαρίδες από τους ψαράδες. Τον παίρνανε μαζί και εκείνον με τη σκέψη μήπως πέσουνε σε περίπολο και τους λυπηθούν με μικρό παιδί. Δίνανε οι ψαράδες σε όλους τους ανθρώπους χωρίς να γυρεύουν χρήματα. Ενώ ένας περιβολάρης ζήταγε κατοχικό χρήμα, μαλαματικό, κάποιο αντάλλαγμα. Τον ρώτησαν ‘δε θα τελειώσει ο πόλεμος, τι θα κάμεις με τα πράγματα αυτά’? Και απαντούσε ‘εγώ όταν τελειώσει ο πόλεμος θα είμαι διπλοπόδης’. «Πιτσιρίκος ήμουν, αυτό δε το ξεχνώ, ο ένας γύρεψε και ο άλλος δε ζήτησε τίποτα. Αυτό δείχνει πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι. Από μικρό και από λολό μαθαίνεις την αλήθεια».

«Η πειρατεία ειδικά σ’αυτά τα μικρά νησιά έκανε δύσκολη τη ζωή των ντόπιων διότι τους έπαιρναν τα υπάρχοντα τους τα γενήμματα, τα χρυσαφικά, τα τυριά». Το 1820 η Μήλος είχε γύρω στους 1500 κατοίκους, ενώ άλλοτε είχε μέχρι και 6000 κατοίκους και έφυγαν λόγω των πειρατών. Θυμάμαι σε αγροτικά σπίτια στην εξοχή εκάνανε μια μικρή στέρνα, και εκεί φυλάσσαν όλα τους τα πολύτιμα. Βάζανε λοκάρια, από πάνω άργυλο ή χώμα, για να μη φαίνεται πως υπάρχει κάποιος χώρος από κάτω και από πάνω βάζανε τσουβαλάκια για να πάρουν εκείνα και να γλιτώσουν τα υπόλοιπα. Πειρατές από Τυνισία περίμεναν στο κλέφτικο, ένα μικρό λιμανάκι, να περάσει κάποιο εμπορικό πλοίο και πήγαιναν στη Μασσαλία να πουλήσουν ότι μάζευαν και αν αιχμαλώτιζαν σημαντικό πρόσωπο γυρεύανε λύτρα.

«Δεινόν το γήρας, ου γαρ έρχεται μόνον. Στη δύση της ζωής έχεις δει τι εστί η ζωή των ανθρώπων. Αν έχεις συμπεριφερθεί καλά σου λένε δέκα καλημέρες». Τώρα ασχολείται με το περιβόλι του με ελιές, το μποστάνι το καλοκαίρι, την «Ειρήνη» το καικάκι που ονόμασε από την μητέρα του που αγόρασε με τα πρώτα του λεφτά το 1978 «να βγάλουμε κάνα παλιόψαρο με τον εγγονό». Όπως είπε κάποτε ο Ελύτης: «Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει, με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».

Κείμενο: Μαριάννα Πατεράκη

Το άρθρο ΠΕΤΡΟΣ ΑΡΜΕΝΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

Το άρθρο ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.