ΡΟΔΟΣ - Marabou Project https://marabouproject.com/category/portraits/dodekanisa/rodos/ Η διαφύλαξη της κουλτούρας των νησιών του Αιγαίου μέσα από τον φακό μας Tue, 19 Mar 2024 12:37:35 +0000 el hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.9.4 https://marabouproject.com/wp-content/uploads/2024/03/cropped-marabou-favicon-32x32.png ΡΟΔΟΣ - Marabou Project https://marabouproject.com/category/portraits/dodekanisa/rodos/ 32 32 ΝΙΚΟΣ https://marabouproject.com/portraits/dodekanisa/rodos/nikos/ Tue, 19 Mar 2024 12:36:50 +0000 https://marabouproject.com/?p=17437 Το άρθρο ΝΙΚΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> Το άρθρο ΝΙΚΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ https://marabouproject.com/portraits/thodoris-karagiannis/ Sun, 15 Oct 2023 09:24:24 +0000 https://marabouproject.com/?p=17297 Το άρθρο ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]>

Το άρθρο ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΗΜΕΡΗΣ, ΛΑΛΟΣ https://marabouproject.com/portraits/michalis-kalimeris-lalos/ Thu, 15 Jun 2023 12:08:22 +0000 https://marabouproject.com/?p=16983 Το άρθρο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΗΜΕΡΗΣ, ΛΑΛΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> Το άρθρο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΗΜΕΡΗΣ, ΛΑΛΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΜΠΕΡΗΣ https://marabouproject.com/portraits/kaberis/ Thu, 14 Jul 2022 06:27:25 +0000 https://marabouproject.com/?p=16571 Βάζει την λευκή ποδιά του και κάθεται δίπλα στον μύλο. Ο γιος του ανοίγει ένα πακέτο και τον κερνάει μπισκότο. Εκείνος γυρνά προς τη μεριά μας με ένα χαμόγελο πλατύ και λέει «Α ρε Παπαδόπουλε, να ζήσεις!», ξεκαθαρίζοντας αμέσως πως αναφέρεται μονάχα σε αυτή τη γλυκιά, πρωινή συνοδεία του καφέ του και επ ουδενί σε […]

Το άρθρο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΜΠΕΡΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]>

Βάζει την λευκή ποδιά του και κάθεται δίπλα στον μύλο. Ο γιος του ανοίγει ένα πακέτο και τον κερνάει μπισκότο. Εκείνος γυρνά προς τη μεριά μας με ένα χαμόγελο πλατύ και λέει «Α ρε Παπαδόπουλε, να ζήσεις!», ξεκαθαρίζοντας αμέσως πως αναφέρεται μονάχα σε αυτή τη γλυκιά, πρωινή συνοδεία του καφέ του και επ ουδενί σε κάποιον άλλο.

Το καφεκοπτείο το άνοιξε ο πατέρας του το 1920, καθώς επέστρεψε από τα ταξίδια του στη Γαλλία και την Αμερική. Εκεί, γνώρισε έναν αντιπρόσωπο δανέζικων μύλων και επέστρεψε στο νησί με δυο απ’ αυτούς για να ανοίξει το μαγαζί. Τότε οι Ροδίτες έπιναν αλιφασκιά, ρόφημα βοτανικό από φασκόμηλο. Ο καφές ήρθε σαν συνήθεια των Ιταλών, οι οποίοι ήταν και οι πρώτοι του πελάτες. Ωστόσο, ήταν και πάλι οι

Ιταλοί, που καθώς οι δυνάμεις του άξονα, γύρω στο ’44, άρχισαν να χάνουν έδαφος και η κυριαρχία τους στο νησί να κλονίζεται, επιτάξανε μεταξύ άλλων, οκτώ τόνους καφέ από την οικογένεια Καμπέρη, μια όχι και τόσο μικρή περιουσία. Όσες κακές ημέρες μέτρα η επιχείρηση, της οφείλει στις μαύρες ημέρες της κατοχής και της χούντας. Γεννημένος το 1931, ο Μιχάλης Καμπέρης ξεκίνησε κάνοντας μικροδουλειές και θελήματα στο καφεκοπτείο του πατέρα του, ήδη από τα δέκα του.

Ήταν παλικάρι ακόμη, όταν το 1955, μετά από ένα ατύχημα στο πόλο και μια επέμβαση στο μάτι του, μια εκφυλιστική ασθένεια που υπέβοσκε, άρχισε σιγά σιγά να του στερεί την όρασή του. Τότε εργαζόταν ως υπάλληλος της εθνικής τράπεζας, έως και το 1966, όταν και επέστρεψε στο αγαπημένο του μέρος, το καφεκοπτείο, για να γίνει συνεργάτης του πατέρα του. Οι δυο τους εργάστηκαν πλάι πλάι με συγκινητική επιθυμία να συνεχίζουν, καθώς ο ένας ήταν πλέον υπερήλικας και ο άλλος με τα μάτια του αδύναμα, έπρεπε να καβουρδίζουν τον καφέ μέσα στην πυρά του κάρβουνου. Όπως και ο ίδιος του, έτσι και ο πατέρας του ήταν κάθε μέρα παρόν στο μαγαζί, μέχρι και που έφυγε στα ενενήντα ένα του.

Όταν η όρασή του εγκατέλειψε σχεδόν πλήρως τον κύριο Μιχάλη, εκείνος έμαθε να εργάζεται και να επεξεργάζεται τον καφέ με την αφή του, την οσμή και την δύναμη της εμπειρίας. Ζύγιζε τους κόκκους για τους πελάτες χωρίς να βλέπει τι θα γράψει η ζυγαριά. Καβούρδιζε το σπυρί και ήξερε αν ήταν έτοιμο, δαγκωνοντάς το για να το γευτεί στη γλώσσα.  Πατέρας και γιος, κατάφεραν με αυτή τους την αφοσίωση να φτάσει μέσα στα χρόνια το καφεκοπτείο Καμπέρη να προμηθεύει πάνω από το μισό νησί με καφέ και άφησαν μια κληρονομιά ανεκτίμητη σε ιστορίες και συναισθήματα, που μετρά πλέον έναν ολόκληρο αιώνα μέσα στην καρδιά του κάστρου της Ρόδου.

Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

Το άρθρο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΜΠΕΡΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ https://marabouproject.com/portraits/giorgos-zachariadis/ Thu, 14 Jul 2022 06:26:31 +0000 https://marabouproject.com/?p=16570 Το άρθρο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]>

Το άρθρο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΙΩΤΑΚΗΣ https://marabouproject.com/portraits/giorgos-andriotakis/ Thu, 14 Jul 2022 06:24:29 +0000 https://marabouproject.com/?p=16569 Το άρθρο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΙΩΤΑΚΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> Το άρθρο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΙΩΤΑΚΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> ΚΥΠΑΡΙΣΣΑΚΟΣ https://marabouproject.com/portraits/kyparissakos/ Tue, 12 Jul 2022 10:13:04 +0000 https://marabouproject.com/?p=16168 Σε ένα ταξίδι του στην Φιλαδέλφεια, κάπου στα είκοσί του, άκουσε για πρώτη φορά την λέξη ντίσκο. Ήταν στα πέντε χρόνια που ταξίδευε, γεμάτος δίψα να γνωρίσει τον κόσμο, όπως έμαθε από τον Καζαντζάκη.

Το άρθρο ΚΥΠΑΡΙΣΣΑΚΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> Σε ένα ταξίδι του στην Φιλαδέλφεια, κάπου στα είκοσί του, άκουσε για πρώτη φορά την λέξη ντίσκο. Ήταν στα πέντε χρόνια που ταξίδευε, γεμάτος δίψα να γνωρίσει τον κόσμο, όπως έμαθε από τον Καζαντζάκη.

Όταν επέστρεψε στη Ρόδο, ήξερε πια πως σαν τον ήλιο της και το ταμπεραμέντο των ανθρώπων της δεν θα έβρισκε αλλού. Έκλεισε τον χώρο, έδωσε τα χέρια, και το 1966 άνοιξε την πρώτη ντισκοτέκ στην Ελλάδα, την Step by Step. Βήμα βήμα, ο Γιώργος Κυπαρισσάκος είχε στο νου του να βγάζει ίσα ίσα ένα χαρτζιλίκι, να μη χρειάζεται να επιβαρύνει τους γονείς του. Πέτυχε όμως διάνα και πέτυχε τις χρυσές εποχές του νησιού. Όποιος ερχόταν από την ΑΘήνα για να δοκιμάσει την τύχη του στη ρουλέτα του καζίνο, περνούσε ανεξαιρέτως από την Step by Step για άφτερ ποτό.

«Και άρχισαν έτσι να ανοίγουν οι σαμπάνιες και να έρχονται μαζί και τα λεφτά. Γινήκαμε φίρμες και τα πέντε χρόνια φτάσαν τα δώδεκα.». Όταν άρχισαν οι ντίσκο το ‘70 να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, εκείνος αποφάσισε να αφήσει και τα χρέη και τα κέρδη της, και να ξεκινήσει τις κρουαζιέρες, πηγαίνοντας τους τουρίστες μέχρι και στην Μύκονο. Πάντα μπροστά απ’ την εποχή του και πάντα δημιουργικός και ελεύθερος, όπως άφηνε ελεύθερες και τις γυναίκες της ζωής του. Γιατί ο πατέρας του, του είχε πει «Αν βάλεις άμμο μες τη χούφτα σου και κλείσεις τα δάχτυλά σου, θα την δεις να τρέχει ανάμεσά τους να χαθεί. Αν την πάρεις όμως μεσ’ την χούφτα σου απαλά, πού θα πάει, εκεί δεν θα μείνει;»

Απ’ τη ζωή του κρατάει στιγμές, και η νεανική του περιέργεια είναι ακόμη μες τα μάτια ζωντανή, μπολιασμένη καλά με σεβασμό και εκτίμηση βαθιά για όσα, καλά και μη, είχε την τύχη να βιώσει.

Αφήγηση – Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

Το άρθρο ΚΥΠΑΡΙΣΣΑΚΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΑΝΑΣΤΑΣΗΣ https://marabouproject.com/portraits/thanasis-karanastasis/ Tue, 12 Jul 2022 10:10:06 +0000 https://marabouproject.com/?p=16165 Στα 77 του σήμερα, επιδιώκει ακόμη την επαφή με τους ανθρώπους καθημερινά, την αφορμή για διάλογο. «Η επικοινωνία ήταν πάντοτε αυτό που επιθυμούσα, είτε ως ξεναγός, είτε μέσω της γραφής μου και του ραδιοφώνου.»

Το άρθρο ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΑΝΑΣΤΑΣΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> Ήταν το 1983 όταν βγήκε για πρώτη στον αέρα της Ε.ΡΑ Ρόδου το «Πρωινό Δρομολόγιο», η πρώτη ζωντανή εκπομπή στον περιφερειακό σταθμό των Δωδεκανήσων. Ο Θανάσης Καραναστάσης εργαζόταν ήδη στον σταθμό ως τοπικός ανταποκριτής από το προηγούμενο έτος, έπειτα από παρότρυνση του συντοπίτη και σπουδαίου σκιτσογράφου Βαγγέλη Παυλίδη, που διατελούσε χρέη υπεύθυνου προγράμματος. Η δημοσιογραφία υπήρξε το πάθος του, ωστόσο δηλώνει πρωτίστως ξεναγός.

Ο δέκατος στη σειρά από τα παιδιά της οικογένειάς του, γεννηθείς το 1945, άνοιξε φτερά στα 19 του για να σπουδάσει τουριστικά στη Γερμανία, την Ελβετία και έπειτα στη Σχολή Ξεναγών της Αθήνας. Ο νους του είναι γοργός και ο λόγος του ζωντανός και γεμάτος ιστορίες που διηγείται άλλοτε με συγκίνηση και άλλοτε με ένα παιδικό, σχεδόν σκανταλιάρικο τόνο. Όπως εκείνη η πρωταπριλιάτικη φάρσα, που είχε σκαρώσει στους ακροατές του, και έκανε ακόμη και την τοπική αστυνομία να θορυβηθεί με την εικονική προσάραξη ενός κρουαζιερόπλοιου στις ακτές του λιμανιού.

Στα 77 του σήμερα, επιδιώκει ακόμη την επαφή με τους ανθρώπους καθημερινά, την αφορμή για διάλογο. «Η επικοινωνία ήταν πάντοτε αυτό που επιθυμούσα, είτε ως ξεναγός, είτε μέσω της γραφής μου και του ραδιοφώνου.»

Αφήγηση – Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

Το άρθρο ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΑΝΑΣΤΑΣΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΑΡΤΟΦΥΛΛΗΣ https://marabouproject.com/portraits/stafros-chartofyllis/ Tue, 12 Jul 2022 10:02:50 +0000 https://marabouproject.com/?p=16160 Φυσιογνωμία ευγενική, με κάτι λεπτεπίλεπτο, που θα μπορούσε εύκολα κανείς σαν άκουγε τον Σταύρο Χαρτοφύλη να μιλά σουηδικά, να πιστέψει πως προέρχεται από τον κρύο Βορρά.

Το άρθρο ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΑΡΤΟΦΥΛΛΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]> Φυσιογνωμία ευγενική, με κάτι λεπτεπίλεπτο, που θα μπορούσε εύκολα κανείς σαν άκουγε τον Σταύρο Χαρτοφύλλη να μιλά σουηδικά, να πιστέψει πως προέρχεται από τον κρύο Βορρά.

Αποφεύγει να περιαυτολογήσει για την πορεία του στο τραγούδι. Μία πορεία που ξεκίνησε από το καπρίτσιο ενός φίλου, ο οποίος γνώριζε την βελούδινη φωνή του, και δήλωσε συμμετοχή εκ μέρους του στον διαγωνισμό τραγουδιού, μια βραδιά του ‘58, στο ιστορικό «Ακταίον». Κέρδισε το πρώτο βραβείο ερμηνεύοντας ένα κομμάτι του Γιάννη Βογιατζή. Αυτό περιελάμβανε 100 κουτιά γάλακτος και μία καριέρα 60 ετών στο τραγούδι. “Rivers” λέγονταν το πρώτο συγκρότημα που δημιούργησε. Έπαιζαν ξένη μουσική. Μαζί ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο. Κάποια στιγμή, όταν βρέθηκαν στη Σουηδία, αποφάσισε πως ήθελε να μείνει και να σπουδάσει φλάουτο στο μουσικό κολλέγιο. Εκεί ξεδιπλώθηκε ένας νέος μουσικός κόσμος μπροστά του.

Επιστρέφοντας στην Ρόδο δημιούργησε τους «Νησιώτες». Είχε αισθανθεί πως ήρθε η στιγμή να στραφεί στο ελληνικό τραγούδι, στον Χατζιδάκι. Μία βραδιά απόκρεων του ΄60, καθώς έπαιζαν μουσική σε ένα μασκέ πάρτυ στο «Έλλη», είδαν ανθρώπους να χτυπούν τα τζάμια με τα ρούχα τους μούσκεμα απ’ την κορφή ως τα νύχια. Στην αρχή, μέσα στη νύχτα, νόμιζαν πως είναι μασκαράδες. Όταν διέκριναν το έντρομο βλέμμα τους και αντιλήφθηκαν την κατάστασή τους, άνοιξαν τις πόρτες και εκείνοι χύθηκαν μέσα σαν το κύμα που είχε βουλιάξει το τουριστικό στο οποίο επέβαιναν. Είχε προσαράξει ανοιχτά της πόλης και έτσι βρέθηκε ξάφνου όλο το προσωπικό, μαζί με τους μουσικούς, να περιθάλπουν τους άτυχους τουρίστες.

Το 1981, έπεσε στα χέρια του μία φωτογραφική μηχανή της Hasselblad. Εκεί, βρήκε ακόμη ένα πάθος, που μέχρι και σήμερα αφιερώνει χρόνο και διατηρεί ως χόμπυ. Με αυτή τη Hasselblad εργάστηκε και στο φωτορεπορτάζ για την Εφημερίδα «Δημοκρατική» της Ρόδου στα μέσα του ‘80.

Όταν τα πρωινά ο καιρός είναι καλός και έχει λιακάδα, φοράει το καπέλο του και συναντά τον αγαπημένο του φίλο και κουμπάρο Θανάση, για να πιούν τον καφέ τους στον όμιλο. Καθώς θυμούνται τις εποχές που έκαναν μαζί στην Ε.ΡΑ Ρόδου το «Πρωινό Δρομολόγιο» συγκινούνται και γελάνε με τις φάρσες που σκαρώνανε στους ακροατές, ο μεν ως τεχνικός ήχου και ο δε πίσω από το μικρόφωνο. Στο σπίτι του έχει ακόμη τις μπομπίνες από τις εκπομπές, ηχογραφήσεις, δίσκους, μικρόφωνα και βραβεία, τον θησαυρό της ζωής του, γεμάτο αναμνήσεις. Μιλά και δείχνει πλήρης, ευγνώμων, που η ζωή του επέτρεψε να κάνει αυτό που αγάπησε και στη διαδρομή να παραμείνει ο εαυτός του.

Αφήγηση – Κείμενο: Χριστίνα Κυπαρισσά

Το άρθρο ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΑΡΤΟΦΥΛΛΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Marabou Project.

]]>